ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«Δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τήν ὀφειλήν ἐκείνην ἀφῆκά σοι...»
Χρεῶστες εἴμεθα ἀναριθμήτου χρέους· ὀφείλουμε στόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἀδελφοί, χρέος τόσον μεγάλο, πού εἶναι ἀδύνατον νά τό ξεπληρώσουμε. Βλέπουμε, τό μέγεθος τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ; Στήν ἀρχή, δέν χρησιμοποιεῖ δίκαια καταδίκη ἐναντίον μας γιά τήν ἀπείθειά μας, ἀλλά δείχνοντας μακροθυμία παραχωρεῖ τόν καιρό τῆς ἐπιστροφῆς· καί σ’ αὐτόν τόν καιρό τῆς μακροθυμίας μᾶς δίνει ἐξουσίαν, ἄν θελήσωμε, νά υἱοποιηθοῦμε ἀπό Αὐτόν.
Ἐν τούτοις, ἄν σ’ αὐτόν τόν καιρό τῆς μακροθυμίας, ἄν ἐμεῖς βαδίσωμε τόν ἀντίθετο δρόμο τῆς σκληροκαρδίας καί μνησικακίας, τότε ἐπιτρέπει ὁ Θεός τήν μάστιγα τῶν ἀνεκδιηγήτων πειρασμῶν καί τήν βάσανον τῆς συνειδήσεως· μᾶς παραδίδει στούς βασανιστάς δαίμονας, ἕως ὅτου σπλαχνισθοῦμε καί μακροθυμήσουμε χάριν τῶν συνδούλων ἀδελφῶν μας.
Ὁ Θεός, ἁγία γερόντισσα, ἐν τῇ μακροθυμίᾳ Αὐτοῦ περιέρχεται ζητῶντάς μας καί ἐπαναφέροντάς μας, πρός τά ἔργα τῆς ζωῆς[1], ἀρκεῖ νά τό θελήσωμε. Ἀπό τό πρωΐ μέχρι τήν ἑσπέρα τοῦ βίου μας, ὁ Πατήρ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί Θεός πάσης παρακλήσεως[2] καλεῖ ἕνα ἕκαστον γιά ἐργασία στήν Ἄμπελον τήν ἀληθινήν. Ὁ Yἱός τοῦ Θεοῦ, εἶπε: « Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος »[3] διότι κανείς δέν μπορεῖ νά ἔρθει πρός τόν Χριστόν ὅπως εἶπε ὁ Ἴδιος στά Εὐαγγέλια, ἄν δέν τόν ἑλκύσει ὁ Πατήρ[4]. Τό ἔλεος λοιπόν καί ἡ μακροθυμία, προηγεῖται τῆς θείας Κρίσεως. Ἡ ζωηρή μνήμη καί ἡ εὐεργεσία τοῦ Θεοῦ στόν καθένα φέρει ἐκεῖνον τόν φωτισμόν τοῦ Πνεύματος καί ὁδηγεῖται ὁ πιστός στήν οὐράνια σφαίρα τῶν οἰκτιρμῶν καί κάθε παρακλήσεως πρός τόν σύνδουλον.
Ἀντίθετα, ὁ ἐξερχόμενος στήν ζωήν αὐτήν ὡς σκληρός καί ἀνηλεής, ἀμείλικτος στό σφάλμα τοῦ ἀδελφοῦ, πταίει θανασίμως καί παροργίζει τόν Θεόν, τόν Χριστόν, καί τούς ἁγίους Ἀγγέλους. Γι’ αὐτό ὁ Κύριος πού, ὅταν μετανοήσαμε, μᾶς συμπάθησε καί μᾶς συγχώρησε τά τόσα πολλά, ὅταν εἶδε τήν ἀσυγκίνητη καί ἀνυποχώρητη στάση μας πρός τούς συνανθρώπους, ὀργίζεται ἐναντίον μας καί μᾶς ἀποπέμπει δικαίως καί μᾶς παραδίδει σέ ἀνυπόφορα βάσανα. Τό δέ χειρότερο εἶναι ὅτι καί τούς πραγματικούς δούλους τοῦ Θεοῦ, δηλαδή τούς ἁγίους Ἀγγέλους πού ἐλπίζουμε νά ἔχουμε πρεσβευτάς, θά τούς βροῦμε ἐχθρικούς ἀπέναντί μας, ἄν δέν φανοῦμε ἐδῶ συμπονετικά πρός αὐτούς πού μᾶς ἔπταισαν. Διότι, ὅπως ἀκούσαμε σήμερα στό Εὐαγγέλιο, αὐτοί εἶναι ἐκεῖνοι πού ἀναγγέλουν πρός τόν Κύριον μέ πολύ μεγάλη λύπη τήν σκληρότητα καί τό ἀνένδοτο τῆς γνώμης μας.
Ὁ μνησίκακος δέ θυμᾶται τά λόγια τοῦ Κυρίου: «Συγχωρεῖτε καί θά λάβετε συγχώρεση», οὔτε τό:« Ἄν συγχωρεῖτε τά παραπτώματα τῶν ἀνθρώπων, θά συγχωρήσει κι ἐσᾶς ὁ Πατήρ ὁ οὐράνιος».
«Δοῦλε πονηρέ..»
Ἐπίσης, ὁ Ἅγιος Νεκτάριος μᾶς διδάσκει τά ἐξῆς:« Ἡ μνησικακία εἶναι πάθος βασανιστικό, γιατί διαφθείρει τήν ψυχή, σκοτίζει καί ταράζει τόν νοῦ καί τήν καρδιά. Οὔτε συγνώμη καταλαβαίνει, οὔτε συμπάθεια, ἀλλά ζητᾶ τήν ἀνταπόδοση τοῦ κακοῦ». Ἀρχή καί αἰτία τῆς σκληροκαρδίας, χριστιανοί μου, εἶναι ἡ μνήμη πού ἦταν ἁπλή καί ἐνιαῖα καί διαιρέθηκε μέ τήν παράβαση τοῦ ἀνθρώπου. Ἔγινε πονηρή, μνησίκακη καί ἔχασε τήν μνήμη τοῦ Θεοῦ ἀφοῦ ἔγινε ἀπό ἁπλή καί ἀγαθή, σύνθετη καί ἀπάνθρωπη καί ἀνελεήμων.
Θεραπεία εἶναι ἡ ἐπάνοδος τοῦ νοῦ καί τῆς καρδιᾶς στήν ἀρχαία ἁπλότητά της καί στήν ἀρχική καλοσύνη καί ὡραιότητα. Διαφορετικά -ἀλίμονο- ὁ ἄνθρωπος καταδικάζεται σέ ἐξορία ἀπό τόν Παράδεισο τοῦ Θεοῦ, γιατί ἔκανε τή ζωή του θανατηφόρο, ἄσπλαχνη καί ἀκατάλληλη γιά τήν Βασιλεία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γι’ αὐτό ὁ Χριστός μακαρίζει ὅσα εἶναι ἀντίθετα στά δῆθεν καλά τοῦ κόσμου τούτου(Ν. Ἐποχή) λέγοντας: «Μακάριοι “οἱ πτωχοί τῷ πνεύματι” γιατί δική τους εἶναι ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν».
«Δοῦλε πονηρέ...»
Γενόμενος Ἄνθρωπος καί ἱδρύοντας τήν ἁγίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ὁ Κύριος Ἰησοῦς ὡς Θεάνθρωπος, «ἐμεγάλυνε» ἀμέτρως τόν ἄνθρωπον. Μέ τήν θεανθρώπινη ὑπέρβασή Του, ὄχι μόνον ἔσωσε τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν ἁμαρτία, τήν σκληροκαρδία, τήν μνησικακία, τόν θάνατο, ἀλλά καί τόν ἐξύψωσε ὑπεράνω πάντων τῶν ὄντων καί τῶν κτισμάτων. Χρειάζεται, ἐν τούτοις, καί ἡ ἀγαθή προαίρεσις. Ἡ πορεία, συνεπῶς, πού ὁδηγεῖ στήν ἀνέλιξη, στήν τελειότητα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὑπόθεσις δύο παραγόντων· τῆς ἀκτίστου Τριαδικῆς Χάριτος καί τῆς ἀμνησικάκου βουλήσεως καί ἐλευθέρας, ἀπό πάθη ἀτιμίας, κριτικῆς διανοίας τοῦ ἀνθρώπου. Πρόκειται γιά τό μυστήριον τῶν μυστηρίων.
Ἄς σιωπήσει λοιπόν κάθε γλώσσα γιατί σήμερα στήν Εὐαγγελική Περικοπή ὁμιλεῖ ἡ ἄφατη καί ἄπειρη θεία ἀγάπη, ἡ ἄφατη καί ἄπειρη φιλανθρωπία τοῦ ὄντως Μόνου, Φιλανθρώπου Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. «Ἄνθρωποι ἕως πότε βαρυκάρδιοι· ἱνατί ἀγαπᾶτε ματαιότητα καί ζητεῖτε ψεῦδος»; Καί «βαπτίζετε» τήν ἡλιθιότητα σέ τάχα σοφία, πρόοδο καί πολιτισμό; Ἀνόητοι καί σκληροτράχηλοι, δέν διακρίνετε τήν ἐπερχομένη αὐτοκαταστροφή σας; Εἶστε τόσο τυφλοί;
Στόν Ἀγαθόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἡ Δόξα, ἡ Βασιλεία εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.