ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«...ἵνα τί ὑμεῖς ἐνθυμεῖσθε πονηρά ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;»
Ὁ Χριστός ἦλθε καί ἐκήρυξε ὁ Ἴδιος τό μυστήριον τῆς μετανοίας καί σωτηρίας ἀλλά δέν τούς κέρδισε ὅλους· κάποιοι κακοπροαίρετοι Τόν ἀρνήθηκαν καί πολέμησαν μέ κακία τήν θεία Του Ἐνανθρώπησιν καί τό Μυστήριον τῆς μετανοίας. Ὁ Μεσσίας ἦλθε νά μᾶς πεῖ γιά τήν Ἀλήθεια, ὅτι χωρίς Αὐτήν δέν ὐπάρχει ἀληθινή ἐλευθερία· «γνώσεσθε τήν ἀλήθεια καί αὐτή ἐλευθερώσει ὑμᾶς». Ρωτάει τούς Φαρισαίους: «Διατί διαλογίζεσθε εἰς τάς καρδίας σας σκέψεις κακοπροαιρέτους;»
Ὁ νοῦς, ἁγία γερόντισσα, νοερά δέχεται ἔμπρακτα τίς θεῖες ἀποκαλύψεις ὅταν εἶναι καί πάντοτε γίνεται ἔσοπτρο ἀκηλίδωτο τοῦ Θεοῦ. Ὁ νοῦς εἶναι τοῦ ἀνθρώπου καί κατ’ οὐσίαν καί κατ’ ἐνέργειαν· καί κατ’ οὐσίαν μέν ὁ νοῦς εἶναι αὐτοῦ, ἀλλά ὄχι ἐξ’ αὐτοῦ. Κατ’ ἐνέργειαν ὅμως καί αὐτοῦ εἶναι, καί ἐξ’ αὐτοῦ.
Ἡ ἀγαθή προαίρεση, τό ὀρθόδοξο φιλότιμο, προσκαλοῦν τό Ἅγιο Πνεῦμα πού χαριτώνει τήν ψυχή, ἡ ψυχή τόν νοῦ, ὁ νοῦς κατέρχεται στήν καρδιά καί ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς, ὁ Χριστός. Ἄν λοιπόν σύμφωνα μέ τόν ψαλμωδό, «ὅλη ἡ δόξα τῆς θυγατέρας τοῦ Βασιλέως εἶναι ἐσωτερική[1]», ἐμεῖς χριστιανοί μου, θά τήν ἀναζητήσουμε κάπου ἔξω; Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος κηρύττει: «ὁ Θεός ἔδωσε τό Πνεῦμα Του νά φωνάζει μέσα στίς καρδιές μας, ἀββᾶ Πατέρα μας»[2]. Βλέπεις ἀδελφέ μου, πῶς ἐξετάζοντας τά πράγματα ἀποδεικνύεται, διά μέσῳ τῶν Ἁγίων, ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός εἶναι Ὅλος ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ;
Πραγματικά, ὅλες οἱ ἀρετές ζοῦν, ὑπάρχουν μέσα στήν ἁγίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησία Του. Ὅλες οἱ ἀρετές εἶναι ἀλληλένδετες· οἱ Ἅγιοι ἀκολουθοῦν κατά πάντα καί διά πάντα τόν Βασιλέα Ἰησοῦν. Προχωροῦν στήν ἡσυχία τῆς καρδιᾶς· πιστεύουν καί δέχονται τόν λόγον τοῦ Θεοῦ Λόγου, καί φέρουν ἄχρι κεραίας στή ζωή τους, τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν καί Παράδοσιν.
Διά νά μάθουμε λοιπόν ὅτι ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς ὁ Σωτήρ τῆς ἀνθρωπότητος καί ἔνδοξος Κριτής αὐτῆς, ἔχει ἐξουσίαν νά συγχωρεῖ ἁμαρτίας ἐπί τῆς γῆς καί μέσῳ τῶν ἱερέων Του ἕως τῆς Δευτέρας Παρουσίας, χρειάζεται νά μποῦμε μέσα στούς Ἁγίους Του, στό ἦθος, στή δογματική τους διδασκαλία. Νά καρποφοροῦμε ἐν ὑπομονῇ· γιατί δέν ὑπάρχει χρηστόν ἦθος χωρίς δόγμα ὀρθόδοξον· τό ὀρθόδοξον δόγμα διαμορφώνει τό ἦθος καί ἡ Τριαδική ζωή γίνεται πρότυπο ἁγίου βιώματος,σωτηρίας, πίστεως καί ὁμολογίας.
«...ἵνα τί ἐνθυμεῖσθε πονηρά ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;»
Συνεπῶς, δέν εἶναι δυνατόν, πηγή ἀγαθή νά βγάζει νερά θολά καί βρωμερά, πού άποπνέουν κοσμική δυσοσμία· οὔτε καρδιά πού βρίσκεται ἔξω ἀπό τήν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν νά ἀναβλύζει ποτέ πηγές θείας ζωῆς πού σκορποῦν εὐωδία νοητοῦ μύρου. Ἰδού μερικοί ἁπό τούς Φαρισαίους καί Γραμματεῖς εἶπαν μέσα τους: «...αὐτός βλασφημεῖ σφετεριζόμενος δικαίωμα, τό ὁποῖον μόνον ὁ Θεός ἔχει». Ἀλλοίμονον!! Πράγματι κακόγνωμοι καί κακοπροαίρετοι ἄχρι τοῦ νῦν· ἄς ἐλπίσουμε ὅτι κάποτε θά καταλάβουν ὅτι ὁ Μεσσίας Ἰησοῦς ἦλθε καί Τόν ἀπέρριψαν καί Τόν ἀπορρίπτουν· εἴθε ὁ Θεός νά τούς ἐλεήσει.
Ἐμεῖς, ἁγία γερόντισσα, ἄς ἀκούσουμε τόν Ἀπόστολο τοῦ Χριστοῦ πού λέει ὅτι τά σώματά μας εἶναι ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού ἐνεργεῖ μέσα μας. Καί πάλι ὅτι εἴμαστε οἶκος τοῦ Θεοῦ· «θά κατοικήσω καί θά περπατήσω μέσα τους καί θά εἶμαι Θεός τους»[3]. Ἀφοῦ λοιπόν τό σῶμα ἐκ φύσεως εἶναι φτιαγμένο γιά νά γίνει κατοικητήριο τοῦ Θεοῦ, ποιός λογικός ἄνθρωπος θά ἔκρινε ἀνάξιο κόπο τό νά ἐγκαταστήσει τό νοῦ του, μέσα σ’ αὐτό; Στόν ἔσω τῆς καρδίας ἄνθρωπον;
Ἐν τούτοις, οἱ κακοπροαίρετοι, ἀλαζόνες, συνήθως ἐκπίπτουν γιατί ἔχουν ὡς ὁδηγό στή ζωή τους τό σαρκικό φρόνημα, «τόν νοῦ τῆς σαρκός». Αὐτό εἶναι ἀναμενόμενο, ἀφοῦ τό φρόνημα τῶν αἰσθήσεων σταθμίζει τούς πάντες καί τά πάντα μέ τά μέτρα τῆς προσωπικῆς προβολῆς καί ἰδιοτέλειας, δηλαδή τῆς εἰδωλολατρείας.
Ὡστόσο χριστιανοί μου, κάθε ἄνθρωπος μπορεῖ νά γνωρίσει τήν Ἀλήθεια, τόν Χριστόν. Ὁ Κύριος ὁδηγεῖ τά μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στήν μυστηριακή καί ἁγία ἀνάπτυξη καί ἀποδοχή, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ὁ Σωτήρ εἶναι ἡ Ἴδια ἡ Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας· ἑπομένως δύναται νά συγχωρεῖ ἁμαρτίες. Κατά τήν διάρκεια αὐτῆς τῆς ἀναπτύξεως, ὅ,τι ὑπάρχει στόν ἄνθρωπο «αὔξει τήν αὔξησιν τοῦ Θεοῦ» καί πρωτίστως ὁ νοῦς του, ὁ ὁποῖος σταδιακά ἑνώνεται κατά Χάριν μέ τόν νοῦ τοῦ Χριστοῦ.(βλέπε βίο Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, ὅπου τήν μνήμην ἑορτάζουμε σήμερα)
Ἔτσι οἱ πραγματικοί χριστιανοί, ἔχουν «νοῦν Χριστοῦ»[4]. Μόνον τότε ὁ ἀνθρώπινος νοῦς φθάνει στήν Ἀλήθεια πού ἐλευθερώνει καί βιώνει πράγματι τήν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς καί ἐκπληρώνει τήν θεία βούληση, ὡς οὐσία τοῦ εἶναι του· ἐπιτυγχάνοντας καί ἐκπληρώνοντας τήν θείαν βούλησιν πού εἶναι ἡ σωτηρία ὅλων, διά τοῦ μυστηρίου τῆς μετανοίας καί ἐξομολογήσεως· «· θάρσει τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου».
«...ἵνα τί ἐνθυμεῖσθε πονηρά ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;»
Μέ ἄλλα λόγια ἀδελφοί, παραμένουμε ἑνωμένοι μέ τήν Κεφαλή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, τόν Μεσσίαν, ἐκπληρώνοντας καί βιώνοντας τίς θεῖες ἐντολές, ἔτσι ὅπως ἔχουν ἐκφραστεῖ στό ἱερό Εὐαγγέλιο καί τήν ἁγία Παράδοση, καθοδηγούμενοι ἀπό τόν Παράκλητο σέ ὁλόκληρη τή ζωή μας.
Στόν Σωτῆρα Ἰησοῦ τόν Βασιλέα, ἡ Δόξα, ἡ Δύναμις καί τό Κράτος εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.