Ο
ΠΑΠΙΣΜΟΣ εἶναι ὀλέθριο γέννημα τοῦ βαρβαρικοῦ φραγκικοῦ φεουδαρχισμοῦ, ὁ
ὁποῖος, ἀφοῦ κατέλαβε τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Ρώμης τὸν 11ο αἰώνα, μετέβαλε
τὴν Δυτικὴ Ἐκκλησία σὲ κέντρο ἐξουσίας τῶν αἱρετικῶν καὶ ἀπολίτιστων
Φράγκων! Μία λεπτομερὴς μελέτη τῆς φύσεως καὶ τῆς δομῆς τοῦ Παπισμοῦ
ἀποδεικνύει ὅτι σὲ αὐτὸν βιώνεται καὶ διαιωνίζεται τὸ πλέον ἀπάνθρωπο
κοινωνικό, πολιτικὸ καὶ οἰκονομικὸ σύστημα τῆς ἱστορίας, ὁ
φεουδαρχισμός! Πρῶτος ἐμπνευστής του ὁ Φράγκος «Πάπας» Γρηγόριος Ζ΄
(1073-1085), ὁ ὁποῖος τὸ 1075, καθιέρωσε ἐπίσημα τὸν φεουδαρχισμὸ ὡς
κυρίαρχη ἰδεολογία τοῦ Παπισμοῦ καὶ ὅρισε τὶς ἐξωφρενικὲς ἀξιώσεις του,
οἱ ὁποῖες συνοψίζονται ὡς ἑξῆς:
«Ἡ Ρωμαϊκὴ Ἐκκλησία ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸν
ἴδιο τὸν Θεό. Ὁ πάπας εἶναι ὁ ἀπόλυτος κύριος τῆς παγκόσμιας Ἐκκλησίας.
Διορίζει καὶ καθαιρεῖ ἐπισκόπους. Μόνο αὐτὸς μπορεῖ νὰ συγκαλέσει
Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Οἱ ἀντιπρόσωποί του εἶναι ἀνώτεροι ἀπὸ τοὺς
ἐπισκόπους. Μόνο αὐτὸς χρησιμοποιεῖ τὰ αὐτοκρατορικὰ διάσημα. Οἱ
πρίγκιπες ὀφείλουν νὰ τοῦ φιλοῦν τὰ πόδια. Ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ καθαιρεῖ
τοὺς αὐτοκράτορες. Χωρὶς τὴ δική του ἔγκριση κανένα βιβλίο δὲν εἶναι
ἔγκυρο. Οἱ ἀποφάσεις του δὲν ἀκυρώνονται ἀπὸ κανένα· αὐτὸς μόνος μπορεῖ
νὰ ἀκυρώνει τὶς ἀποφάσεις ὅλων τῶν ἄλλων. Ὁ πάπας δὲν μπορεῖ νὰ κριθεῖ
ἀπὸ κανένα. Ἡ ἁγιότητά του εἶναι ἐξασφαλισμένη χάρη στὶς ἀρετὲς τοῦ
ἁγίου Πέτρου. Ἡ Ρωμαϊκὴ Ἐκκλησία δὲν σφάλλει ποτέ, οὔτε καὶ πρόκειται
ποτὲ νὰ σφάλει», (PatrologiaLatina, ἐκδ. J.P. Migne, Paris 1844-1890, τ.
148,107)! Ἔχει καμιὰ σχέση αὐτὸ τὸ ἐκτρωματικὸ κατασκεύασμα μὲ τὴν
ἀληθινὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ;