Στις 5
Μαΐου 2018 εκοιμήθη ο π. Σταύρος Τζαγκαράκης από το Ρέθυμνο, φύλακας
Τιμίου και εξαιρετικά θαυματουργού Σταυρού, δια του οποίου ο Κύριος είχε
επιτελέσει συγκλονιστικά θαύματα.
Το
πρώτο γνωστό θαύμα του Τίμιου Σταυρού ήταν η ανάσταση του ίδιου του π.
Σταύρου, όταν ήταν μωρό, ηλικίας λίγων μηνών, και σκοτώθηκε πέφτοντας
απ’ την ταράτσα.
Ο θάνατός του πιστοποιήθηκε από γιατρό και ορίστηκε η κηδεία του.
Το όνομα Σταύρος το έλαβε λόγω του θαύματος που τον επανέφερε στη ζωή και η υπόσχεση της μητέρας του ήταν να γίνει ιερέας.
Κατείχε
λοιπόν μια μεγάλη ευλογία, οικογενειακή κληρονομιά από την πλευρά της
μητέρας του Στυλιανής, μιας αγίας γερόντισσας που είχε πάρει τον Τίμιο
Σταυρό από τη θεία της Αθηνά και επιτελούσε πολλά θαύματα για χρόνια με
πολλές δυσκολίες και εμπόδια.
Όσο
κι αν προσπάθησαν να της πάρουν ως επίσημη εκκλησία Τον Τίμιο Σταυρό
(γιατί δεν ήταν λογικό μια γυναίκα να επιτελεί θαύματα), αυτό δεν ήταν
δυνατό.
Ο Τίμιος
Σταυρός έδειχνε με διάφορους τρόπους ότι έπρεπε να βρίσκεται στα χέρια
της. Μέχρι που κατάλαβαν οι πάντες αυτό το γεγονός και ζήτησαν και
συγχώρεση για την απαγόρευση που της είχαν βάλει.
Όταν
εκείνη κοιμήθηκε αργότερα, ως μοναχή Φιλοθέη, έδωσε στον γιο της και
ιερέα πατέρα Σταύρο τον Τίμιο Σταυρό, να συνεχίσει το έργο της*
Κάποια από τα έργα του ήταν η ολοκλήρωση και ανάδειξη του προσκύνημα της Θείας Μεταμορφώσεως Ρουστίκων.
Πρωτοστάτησε και στην αποπεράτωση του καθεδρικού ναού του Αγίου Γεωργίου Περιβολίων Ρεθύμνου κ.α
*Για
το έργο της μητέρας του παπά Σταύρου έχουν γραφτεί πολλά, έχει εκδοθεί
και ένα μικρό βιβλίο από τις εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη» για τη ζωή της
και τα θαύματα του Τιμίου Σταυρού.
Κοιμήθηκε το 1975 και πολλοί που την γνώρισαν την θεωρούν αγία.
Ο Τίμιος Σταυρός
Ο Τίμιος Σταυρός που είχε ο γέροντας είχε την «ιδιότητα» να κολλάει στο σημείο όπου έπασχε
κάθε
ασθενής και μετά ένα ή περισσότερα «σταυρώματα» ο ασθενής να
θεραπεύεται, σύμφωνα με την πίστη που έδειχνε κάποιος προς τον Θεό.
Υπήρξαν
φορές όπου θαυματουργούσε σε ανθρώπους «εκτός» εκκλησίας (όπως υπάρχει
μια μαρτυρία στο βίντεο που υπάρχει τέλος της δημοσιευσης).
Πολλές φορές είχα δει να κολλάει ο Σταυρός στον πιστό και να μην πέφτει χωρίς να
στηρίζεται από κάποιον· αυτό ήταν (και είναι) σημάδι ότι ο άνθρωπος σε εκείνο το σημείο έπασχε.
Το άλλο θαυμαστό γεγονός είναι ότι, μόλις κολλούσε στον ασθενή ο Σταυρός, ο παπά
Σταύρος, με την χάρη του Θεού που ενεργούσε διά του Σταυρού, γνώριζε την ασθένεια που
είχε ο πιστός .
Αυτό
το μαρτυρούν οι ίδιοι οι πιστοί που, όταν έκαναν ιατρικές εξετάσεις,
διαπίστωναν ότι έπασχαν από αυτό ακριβώς που τους είχε πει και ο παπά
Σταύρος.
Ασφαλώς το καταθέτω κι εγώ συμβαίνει και έχει συμβεί επανειλημμένως και σε εμένα την ίδια. Και γιατρεύτηκα.
Στο Άγιο Όρος
Άγιος Εφραίμ Κατουνακιωτης
Στο Άγιο Όρος ο παπά Σταύρος διατηρούσε καλές σχέσεις με την Ιερά Μονή Φιλοθέου,
οι πατέρες της μονής τον αγαπούσαν πολύ και υποδέχονταν τον Τίμιο Σταυρό με ιδιαίτερες
τιμές.
Σε
κάποιο προσκύνημά του στην Μονή Φιλοθέου, ο Άγιος γέροντας Εφραίμ ο
Κατουνακιώτης αφού προσευχήθηκε σε ερημικό μέρος με νηστεία και
αγρυπνία,απεκάλυψε στον παπά Σταύρο ότι το ξύλο που είχε στα χέρια του
είναι θησαυρός και του είπε να το φυλάει όσο ζει, να σταυρώνει τους
πιστούς, και ο λόγος που θαυματουργεί κατ’
αυτόν τον τρόπο είναι ότι πάνω στο τεμάχιο του Τιμίου Ξύλου είχε χυθεί το Πανάγιο Αίμα
του Ιησού Χριστού.
Από
τότε, όταν επισκεπτόταν ο παπά Σταύρος τα μοναστήρια του Αγίου Όρους
και ιδιαιτέρως την Μονή Φιλοθέου, τον υποδέχονταν με τιμές και οι
μοναχοί κατέφθαναν από σκήτες, σπηλιές και καλύβια να προσκυνήσουν τον
Τίμιο Σταυρό.
Ο αοίδιμος παπα-Σταύρος διδάσκει εκκλησιαστικό ήθος και ιεροπρέπεια ακόμη και μετά την εις Κύριον εκδημία του.
Όπως το έκανε αδιάλειπτα στα πάμπολλα έτη της επί γης θυσιαστικής ιερατικής του διακονίας.
Όλη
του η ζωή υπήρξε μια ζωντανή μαρτυρία ορθοδοξίας και ορθοπραξίας,
επίκεντρο των οποίων πάντοτε είναι το υγιές εκκλησιολογικό φρόνημα.
Ο παπα-Σταύρος ποτέ δεν οικειοποιήθηκε το χάρισμα που του εμπιστεύθηκε ο Θεός, για κανένα απολύτως ίδιον όφελος.
Όλοι
ήταν για τον παπα-Σταύρο παιδιά του Θεού, εικόνες του Θεού, χωρίς καμία
διάκριση, χωρίς καμία προσωποληψία, χωρίς καμία σκοπιμότητα.
Τον καλούσαν σε όλα τα μέρη του κόσμου, Αμερική, Καναδά, Αυστραλία, Δυτική Ευρώπη,
Ρωσία, να δωρίζει πάντοτε αφιλοκερδώς την ευλογία του Σταυρού.
Είχε σταυρώσει από Πατριάρχες και Αρχιεπισκόπους, μέχρι Προέδρους και
Πρωθυπουργούς, και κανείς δεν ήξερε τίποτα. Στο σπίτι του, σε εκείνο το δωματιάκι που είχε
φτιάξει ειδικά για τον Σταυρό, τι κόσμος είχε περάσει, τι ανθρώπινος πόνος, χιλιάδες ψυχές
είχαν κλάψει στο πετραχήλι του!... Διακριτικός, γνώριζε πολλά και δεν έλεγε τίποτα.
Στο τέλος κάθε λειτουργίας, ιδιαίτερα τις Κυριακές, τον περίμεναν πιστοί που κατέφθαναν
από κάθε γωνιά της Ελλάδας, για να τους σταυρώσει.
Όλοι
τύγχαναν της αρωγής, της ευλογίας και της Χάριτος από τα χέρια του που
βάσταζαν με δέος τον Τίμιο Σταυρό και περιέθαλπαν τους πονεμένους.
Και
αυτό το φρόνημά του ο αείμνηστος παπα-Σταύρος το ενέπνευσε και στην
ευλογημένη του οικογένεια,την καλή του Πρεσβυτέρα Μαρία και τα παιδιά
τους.
Και
εκείνοι, μετά την εις ουρανούς ιεραποδημία του, έπραξαν όπως τους
υπαγόρευσε η ορθή εκκλησιολογική τους συνείδηση, αυτή που ο καλός τους
παπα-Σταύρος τους είχε διδάξει με τη ζωή και το παράδειγμά του.
Έτσι
και σήμερα ,κατά παραχώρηση της οικογένειας ο Τίμιος Σταυρός συνεχίζει
να θαυματουργεί και ο Ιερός Ναός Των Τεσσάρων Μαρτύρων κάθε Δευτέρα
γίνεται χώρος προσκυνήματος Του Τιμιου Σταυρού του Παπασταύρου, από τα
χέρια του πατρος Νικολαου Νικηφόρου.
Αιωνία η μνήμη σου πατέρα Σταύρο
Σε ευχαριστούμε