ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».
Ὁλόκληρη ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι μία ἀδιάκοπη λατρεία πρός τόν Θεόν. Σήμερα ἔχει μεγάλη χαρά ἡ κόρη τῆς Σιών καί εὐφραίνεται ἡ ἁγία Ἱερουσαλήμ. Νά, ὁ Βασιλιάς, ἔρχεται σέ σένα. Ὁ Νυμφίος σου, ἔρχεται καθισμένος σ’ ἕνα πουλάρι, σάν νά κάθεται σέ βασιλικό θρόνο.
Θά μποροῦσε νά ἀντικρούσει ὅλες τίς ἐπιβουλές, ἀλλά δέν θέλησε· θέλησε μᾶλλον νά ὑποστεῖ τό πάθος γιά χάρη τοῦ Ἀδαμιαίου γένους. Ὑφίσταται ὑπέρ ἡμῶν, τήν ἄκραν ταπείνωσιν καί τόν θάνατο στήν Σάρκα, χαρίζοντάς μας, δι’ Αὐτοῦ, τήν ἀνάσταση· μᾶλλον δέ τήν ἐξανάσταση καί τήν ἀθανασία. Δείχνοντάς μας, ὅτι ἡ ταπείνωσίς Του, πρόκειται νά μᾶς ἐλευθερώσει καί ἀνυψώσει ἔξω ἀπό τόν αἰώνιο ὄλεθρο, δηλαδή ἀπό τήν αἰώνια φρικωδεστάτη κόλαση· καί Ἰουδαίους καί Ἕλληνας.
Γι’ αὐτό πραγματικά κάθεται «ἐπί πώλου ὄνου»· γιατί ποθοῦσε νά λυτρώσει, τούς Ἰσραηλῖτας (γαϊδουρίτσα) καί Ἐθνικούς (πουλάρι πού ἔτρεχε χωρίς γνώση), ἀπό τήν δουλεία τοῦ διαβόλου συγχωρῶντας τίς ἁμαρτίες μας καί ξεσχίζοντας στόν Σταυρό, τό χειρόγραφο τῆς καταδίκης.
Ὡς ἐκ τούτου, χαίρονται «σύν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις» ὅλοι οἱ πιστοί στήν ἐπί γῆ, στρατευομένην Ἐκκλησία στρώνοντας τά ἱμάτια στήν ὁδό, ψάλλοντες τό «Ὡσαννά», κρατῶντας τά βαΐα τῶν φοινίκων.
Ἀδελφοί μου, εἶναι ἀλήθεια· ὁ Χριστός ἔρχεται καί εἰσέρχεται στήν ἁγία Σιών. Γι’ αὐτό μαζί μέ ἐμᾶς, οἱ οὐρανοί ἀγάλλονται καί οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι ὑμνοῦν τόν Σωτῆρα Ἰησοῦν. Οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἔχουν ἱεροπρεπῆ χαρά καί ἀγαλλίαση· οἱ ἱερεῖς ὑμνοῦν καί δοξολογοῦν τόν Ὕψιστο Τριαδικό Θεό. Μητέρες μέ τά βρέφη καί τά παιδιά, ψάλλουσι τρυφερά καί ὑμνοῦσι δυνατά: «Ὡσαννά… βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ». Μή φοβεῖσαι, Ἱερουσαλήμ, κόρη τοῦ ὅρους Σιών· ἰδού ὁ Βασιλεύς Σου ἔρχεται, ὄχι σάν τύραννος· ἔρχεται καθήμενος ἐπάνω εἰς πουλάριο ὄνου, σύμφωνα μ’ ἐκεῖνο πού εἶναι γραμμένο εἰς τόν Προφήτη Ζαχαρία.
Οἱ μαθητές δέν ἐννόησαν κατ’ ἀρχάς τούς λόγους τοῦ Προφήτου, περί τῆς θριαμβευτικῆς εἰσόδου τοῦ Μεσσίου Ἰησοῦ σήμερα· ἀλλ’ ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἐδοξάσθη διά τῆς Ἀναστάσεως και Ἀναλήψεως, τότε ἐφωτίσθησαν ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα καί ἐκήρυξαν πανταχοῦ «τήν ἀπαρχήν ἄλλης βιοτῆς».
Κι ἐμεῖς, ἁγία γερόντισσα, ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, κρατῶντας τά βάϊα, ψάλλουμε μαζί μέ τούς ἁγίους Ἀγγέλους ὕμνους καί ὠδές πνευματικές, συνηγμένοι ἐπί τῷ αὐτῷ, ἐν Χάριτι καί Ἀληθείᾳ. Μέ ἡρεμία καρδιᾶς, λίγο-λίγο ἀνεβαίνουμε τήν πνευματική κλίμακα πού ὁδηγεῖ στόν Σταυρό καί τήν Ἀνάσταση, εὐχαριστοῦντες τόν Αἴτιον.
Οἱ αἰώνιες ἀλήθειες τῶν ἁγίων ἀρετῶν, μεταβάλλονται σέ ζωή μας πρωτίστως διά τῆς προσευχῆς καί τῆς λατρείας. Ἡ ἐν ἁγίῳ Πνεύματι ἐκκλησιαστική σύναξις στήν σημερινή ἑορτή τῶν Βαΐων, ἀποτελεῖ τό καλύτερο κλῖμα, τήν ὁμορφότερη πράξη γιά τήν εὐδοκίμηση τῆς κάθε εὐαγγελικῆς ἀρετῆς.
Ἡ Ἐκκλησία, «ὡς σῶμα Χριστοῦ» μετέχει ὁλόκληρη, ἀκόμη καί οἱ ἐρημῖτες-ἀσκητές ἀφήνουν τίς χαράδρες, τά φαράγγια καί τίς ὁπές τῆς γῆς. Τά πάντα στό ἅγιο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, συνεργοῦν καί συνεργάζονται «σύν πᾶσι τοῖς ἁγίοις» καί ἐμεῖς ἐναποθέτουμε τόν ἑαυτό μας, ἀλλά καί ὁ ἕνας τόν ἄλλον, στόν Χριστό καί Θεό, μέ τήν μεσιτεία τῆς Παναγίας μητέρας Του καί μητέρας μας.
Τά πάντα σήμερα χριστιανοί μου, εἶναι οὐρανογήινα, θεανθρώπινα. Ὅλα στήν ἑορτή τῶν Βαΐων ἑνώνουν τόν Θεό μέ τόν ἄνθρωπο, τόν οὐρανό μέ τή γῆ, τήν αἰωνιότητα μέ τόν χρόνο. Ἔτσι ἐκτυλίσσεται τό χαρισματικό, ἐνάρετο, ἀσκητικό κατόρθωμα τῆς σωτηρίας, διότι ἡ σταυροαναστάσιμη ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ὁ οὐρανός ἐπί γῆς, ὁ Θεός ἐν τῷ ἀνθρώπῳ καί ὁ ἄνθρωπος ἐν τῷ Θεῷ.
Κάθε δημιούργημα, κάθε φύση, κάθε τάξη, κάθε ζωντανό λογικό ὄν, ἄς προϋπαντήσουμε τόν Δεσπότη τῶν ἡγεμόνων, τόν Βασιλέα τῶν βασιλέων, τόν Θεό τῶν θεῶν. Οἱ θεϊκοί γάμοι τῆς ἀφθαρσίας εἶναι ἐγγύς· ἄς ἀνάψουμε μέ χαρά τίς ἀκτινοβολοῦσες λαμπάδες· στρώνοντας τά ἱμάτια καί κρατῶντες τούς κλάδους καί τά βαΐα τῶν φοινίκων· ἄς ἀλλάξουμε τούς χιτῶνας τῶν ψυχῶν ἡμῶν, διά μετανοίας καί ἐξομολογήσεως ὥστε θεοπρεπῶς ἐξαλλάξουμε τάς τοῦ βίου ὁδούς καί καλῶς ἑτοιμάσωμεν τάς εἰσόδους τῶν ψυχῶν· καί συμπορευθῶμεν μέ τόν Νικητή τοῦ θανάτου ἵνα συνδοξασθῶμεν μετ’ Αὐτοῦ.
Χρειάζεται, ἐν τούτοις, καί θέληση καί προσπάθεια γιά νά προσελκύσουμε τόν Χριστόν Ἰησοῦν συνοδοιπόρον. Τό κατόρθωμα συντελεῖται μέ τήν βοήθεια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί τοῦ Μεσσίου, σύν τή δική μας ἐλεύθερη ἀπόφαση-βούληση.
Ἡ ψευτο-εὐχαρίστηση χριστιανοί μου τῆς κακίας εἶναι σύντομη, ἐνῶ ἡ λύπη καί ἡ κατάθλιψη, ἐξαιτίας της διαρκής. Ἀντίθετα ἡ χαρά τῆς ἀρετῆς τῶν ἐντολῶν εἶναι ἄφθαρτη, καί προσωρινός ὁ κόπος. Ἡ ἀρετή ἀνακουφίζει αὐτόν πού ἐργάζεται γι’ αὐτήν, προτοῦ στεφανωθεῖ ἀπό τόν Θεόν, ἐνισχύοντάς τον, μέ τήν ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως.
Ἐμπρός λοιπόν ἀδελφοί, συνοδοιπόροι τοῦ Ἰησοῦ, ἄς συσταυρωθῶμεν ἵνα καί συνδοξασθῶμεν· τόν Σταυρόν διαδέχεται ἡ Ἀνάστασις, ἡ αἰώνιος ζωή.
Στόν Σωτῆρα Χριστό, ἡ Δόξα, ἡ Βασιλεία, εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.