Αὐτή εἶναι ἡ φοβερή νέα κατάστασι, ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἠμποροῦσε νά κάνη αὐτό πού ὁ Θεός δέν ἠμποροῦσε, δηλαδή τό κακό. Τό γεγονός ὅτι, μετά τήν κρίσι τῶν πάντων, τούς ἁμαρτωλούς τούς φυλακίζει στά βάσανα τοῦ αἰωνίου χάους, ὄχι ὅτι αὐτό εἶναι μία ἐκδίκησις ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, ἀλλά μία συνέπεια τῆς ἐλευθερίας καί τῆς ἑκούσιας διαφθορᾶς τοῦ ἀνθρώπου, γιά νά εἶναι αὐτή -ἁμαρτία- μέχρι τό τέλος τῆς αἰωνιότητος.
Ἡ ἁμαρτία, αὐτός, ἀληθινά ὁ ἄδικος μαμωνᾶς τοῦ ἀνθρώπου, πρέπει νά ἐξαφανισθῆ· πρέπει νά ζητήσουμε συγχώρησι ἀπό τόν Θεό γιά αὐτόν τόν συγκεκριμένο κόπο καί τήν βοήθειά του γιά νά διώξουμε τήν ἁμαρτία ἀπό ἐπάνω μας. Οἱ ἱερεῖς εἶναι οἱ οἰκονόμοι τῶν Μυστηρίων τοῦ Θεοῦ, οἱ ὁποῖοι λύνουν τούς συνανθρώπους τους ἀπ᾿ αὐτή τήν δύσκολη περίστασι καί τούς συγχωροῦν καθηκόντως. Γι᾿ αὐτό, ὁ Ἑωσφόρος τούς καταγγέλλει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἡμέρα καί νύκτα καί ἐγείρεται ἐναντίον τους μέ ὅλες τίς τεράστιες ἐχθρικές του δυνάμεις. «Καί αὐτοί ἐνίκησαν αὐτόν διά τό αἷμα τοῦ ἀρνίου καί διά τόν λόγον τῆς μαρτυρίας αὐτῶν, καί οὐκ ἠγάπησαν τήν ψυχήν αὐτῶν ἄχρι θανάτου» (Ἀποκ.12,11).
Γι᾿ αὐτό ἔχει δίκαιο ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος νά λέγη ὅτι «περισσότερες φουρτοῦνες κλονίζουν τήν ψυχή τοῦ ἱερέως παρά τά κύματα τά ὁποῖα κτυποῦν τήν θάλασσα». (Περί ἱερωσύνης). Οἱ λειτουργοί τοῦ Θεοῦ εἶναι κι αὐτοί, στό μέτρον τοῦ δυνατοῦ, ἕνα ἀναμμένο θυσιαστήριο σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο γιά τήν σωτηρία τοῦ κόσμου.
ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ