Οἱ Πατέρες εἶπαν ὅτι μοναδική μας περιουσία ἀληθινά εἶναι οἱ ἁμαρτίες μας. Διότι, κατ᾿ αὐτούς, δέν εἶσαι ἰδιοκτήτης παρά μόνο τοῦ ἔργου πού ἐσύ τό ἔκανες ἐκ τοῦ μηδενός. Καί συμπληρώνοντας λέγομεν ἐδῶ ὅτι ὁ Θεός ἔκανε ὅλη τήν κτίσι ἐκ τοῦ μηδενός, ἐνῶ τό κτῖσμα ἔκανε τήν ἁμαρτία.
Συνεπῶς, εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ἀνήκει στόν ἑαυτό του, οὔτε σέ κάποιον ἄλλο ἄνθρωπο, ἀλλά στόν Θεό. Ἀπό τό ἄλλο μέρος, ἡ ἁμαρτία, τῆς ὁποίας εἶναι δημιουργός, δηλώνει γι᾿ αὐτόν καί τόν σκλαβώνει στήν συνέχεια, ὅτι μέ τήν ἰδιότητα τοῦ δικαίου-δυσάρεστο φορτίο-μπορεῖ νά φέρη τόν ἄνθρωπο μέχρι τήν κατάστασι ν᾿ ἀρνηθῆ τόν Θεό καί νά σταθῆ ἐχθρικά ἀπέναντί Του, σάν ἕνας δημιουργός ἑνός φοβεροῦ νέου ἔργου -ἡ ἁμαρτία- χωρίς ν᾿ ἀντιλαμβάνεται ὅτι δι᾿ αὐτῆς ἐπιστρέφει στήν πικρή τυραννία τοῦ μηδενός, δηλαδή τοῦ χάους παντός εἴδους καί σ᾿ ὅλα τά δυσάσεστα τά ὁποῖα ἀκολουθοῦν πάντοτε.
ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ