ΕΟΡΤΑΖΕΙ 23 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Ο ΟΣΙΟΣ ΣΑΛΑΜΑΝΗΣ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ
Φυγὼν χαμερποῦς καὶ χαμαιζήλου βίου,
Ὑψηλὲ πράξει τε λόγῳ, Σαλαμάνη.
Ὁ Ὅσιος πατέρας μας Σαλαμάνης καταγόταν ἀπὸ ἕνα χωρίο ποὺ ὀνομαζόταν Καπερσανά, τὸ ὁποῖο βρισκόταν στὶς δυτικὲς ὄχθες τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου. Ἀγαπώντας τὴν ἡσυχαστικὴ ζωὴ τῶν Μοναχῶν καὶ βρίσκοντας στὸ χωρίο, στὴν ἀπέναντι ὄχθη τοῦ ποταμοῦ, ἕνα μικρὸ κελλί, κλείστηκε μέσα σὲ αὐτό. Δὲν ἄφησε δὲ σὲ αὐτὸ οὔτε θύρα, ὥστε νὰ μὴν μπορεῖ νὰ ἐξέρχεται, οὔτε παράθυρο, ὥστε νὰ μὴν εἰσέρχεται τὸ φῶς.
Μία φορὰ τὸν χρόνο ἔσκαβε κάτω ἀπὸ τὴ γῆ καὶ ἐξερχόταν ἔξω. Δοκιμάζοντας τότε ἐλάχιστη ἀπασχόληση, συγκέντρωνε τὴν ἀναγκαία τροφὴ γιὰ ὅλο τὸν χρόνο καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο διῆλθε ὁ ἀοίδιμος πολλὰ ἔτη. Μαθαίνοντας δὲ ὁ Ἀρχιερέας τῆς πόλεως τὴν ἀρετὴ τοῦ ἀνδρός, πῆγε πρὸς αὐτόν, ἐπιθυμώντας νὰ τοῦ μεταδώσει τὴν Ἱερωσύνη. Ἀφοῦ ἔσκαψε ἕνα μικρὸ μέρος τοῦ κελλιοῦ του καὶ ἔθεσε τὴν χεῖρά του ἐπὶ τῆς κεφαλῆς τοῦ Ὁσίου, τέλεσε τὴν εὐχὴ τῆς χειροτονίας. Εἶπε τότε πολλὰ πρὸς αὐτὸν καὶ τοῦ ἀνήγγειλε τὴ χάρη τῆς Ἱερωσύνης ποὺ τοῦ ἔδωσε, ἀλλὰ δὲν ἄκουσε κανέναν λόγο ὡς ἀπάντηση ἀπὸ τὸν Ὅσιο. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀναχώρησε, προστάζοντας νὰ κτίσουν πάλι ἐκεῖνο τὸ μέρος τοῦ κελλιοῦ.
Ἄλλη φορὰ πέρασαν κατὰ τὴ διάρκεια τῆς νύκτας τὸν ποταμὸ Εὐφράτη οἱ συγχωριανοί του Χριστιανοὶ καὶ γκρέμισαν τὸ κελλί του. Στη συνέχεια, λαμβάνοντας τὸν Ὅσιο σηκωτό, τὸν μετέφεραν στὸ χωρίο, χωρὶς ἐκεῖνος οὔτε νὰ ἐναντιωθεῖ σὲ αὐτούς, οὔτε πάλι νὰ τοὺς προστάξει νὰ πράξουν ἔτσι. Ἔχοντας δὲ στὸ χωρίο τους ἄλλο κελλί κτισμένο καὶ ἕτοιμο, τὸν ἔκλεισαν ἐντὸς αὐτοῦ· ὁ δὲ Ὅσιος παρομοίως ἡσύχαζε καὶ ἐκεῖ, χωρὶς νὰ ὁμιλεῖ μὲ κανέναν.
Μετὰ ἀπὸ λίγες ἡμέρες οἱ Χριστιανοὶ ποὺ κατοικοῦσαν στὸ ἀπέναντι χωρίο τοῦ ποταμοῦ, ἀφοῦ ἦλθαν τὴ νύκτα, γκρέμισαν πάλι ἐκεῖνο τὸ κελλί. Λαμβάνοντας παρομοίως τὸν Ὅσιο σηκωτό, τὸν μετέφεραν στὸ δικό τους χωρίο, ὁ δὲ Ὅσιος πάλι δὲν ἀντέλεγε σὲ τίποτα. Οὔτε τοὺς πίεζε νὰ τὸν ἀφήσουν, οὔτε πάλι πορευόταν μὲ προθυμία. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο κατέστησε ὁ Ὅσιος τὸν ἑαυτό του τελείως νεκρὸ γιὰ τὴν παρούσα ζωή.
Ὅθεν, συμφώνως πρὸς τὴ φωνὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ἔλεγε ὁ τρισόλβιος: «Δὲν ζῶ πλέον ἐγώ, ἀλλὰ ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός. Ἐκεῖνο δὲ ποὺ τώρα ζῶ ὡς ἄνθρωπος, τὸ ζῶ μὲ τὴν πίστη στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος μὲ ἀγάπησε καὶ παρέδωσε τὸν ἑαυτό Του γιὰ χάρη μου». Ἔτσι λοιπόν, νεκρώνοντας τὸν ἑαυτό του ὁ μακάριος Σαλαμάνης, ὅπως οὐδεὶς ἄλλος ποτέ, διήνυσε τὴ ζωή του ἕως ὅτου ἀπῆλθε πρὸς τὸν Κύριο, ὥστε ἐκεῖ αἰωνίως νὰ ἀγάλλεται.
Ο ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΑΝΑΛΩΜΑΣΙ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΥΠΟ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΟΙΝΟΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΛΑΓΓΗ – ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ: Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ
Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Ι.Ν. Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας. Ευχαριστούμε για την αναδημοσίευση!