Κυριακοδρόμιο

Αρχιμ. Θεοφίλου Λεμοντζή 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ΄ ΛΟΥΚΑ

   Η ιστορία του Ζακχαίου του αρχιτελώνη, που μας διηγήθηκε σήμερα ο Ευαγγελιστής Λουκάς, είναι από τις πλέον γνωστές αλλά και από τις πλέον χαρακτηριστικές του τρόπου με τον οποίο ο Χριστός, ως Θεάνθρωπος, αντιμετωπίζει τον άνθρωπο, με γνώμονα την σωτηρία και τη διόρθωσή του. Έμαθε ο Ζακχαίος ότι ο Χριστός θα βρισκόταν στην Ιεριχώ και ζητούσε να Τον δει, αλλά στην πραγματικότητα ο Χριστός ήταν Εκείνος που τον αναζητούσε πρώτος. Κάθε αληθινή συνάντηση με τον Θεόν ξεκινά από την Θεία πρωτοβουλία. Ο άνθρωπος κάνει ένα μικρό βήμα. Ο Θεός κάνει ολόκληρη την διαδρομή.

Ο Ιησούς δεν κοιτά μόνο το πλήθος, κοιτά τον συγκεκριμένο ανθρωπο. Ο Ιησούς “αναβλέψας είδεν αυτόν” (Λουκ.19,5). Δεν βλέπει μόνο το σώμα πάνω στο δένδρο, αλλά την καρδιά που αναζητά. Ο Προφήτης το εκφράζει ξεκάθαρα: “Ανθρωπος βλέπει εις πρόσωπον, ο δε Θεός εις καρδίαν”. (Α΄Βασ. 16,7). Τον βλέπει μέσα στην ανωνυμία, μέσα στην σύγχυση, μέσα στην αμαρτία του. Αυτό μας θυμίζει ότι ο Θεός δεν μας αντιμετωπίζει ως μέρος μιας μάζας, αλλά ως πρόσωπα με όνομα.

Ο Χριστός τον καλεί με το όνομά του και αυτό είναι μία προσωπική κλήση και όχι γενική. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει ότι ο Θεός καλεί τον καθένα όχι γενικά, αλλά “ως ίδιον και μοναδικόν πρόσωπον” . Η σωτηρία δεν είναι απρόσωπη ιδέα, αλλά προσωπική σχέση. Ο Θεός γνωρίζει τον καθένα μας βαθύτερα απ’ όσο γνωρίζουμε εμείς τον εαυτό μας. Βλέπουμε ότι ο Χριστός δεν ζητά πρώτα αλλαγή ζωής. Ζητά φιλοξενία. Η αποδοχή προηγείται της μεταμόρφωσης. Αυτό ανατρέπει την λογική μας: δεν αλλάζουμε για να μας αγαπήσει ο Θεός, αλλά επειδή μας αγαπά.

Ουδέποτε αποκάλεσε κάποιον “αμαρτωλό”, ούτε καν τον ληστή που σταυρώθηκε μαζί Του. Γιατί, όπως ο Ζακχαίος είναι παιδί του Αβραάμ, κατά τον ίδιο τρόπο όλοι μας είμαστε παιδιά του Θεού, που μας περιβάλλει με την ίδια αγάπη, τόσο τους δίκαιους όσο και τους αμαρτωλούς, και δεν απορρίπτει κανέναν, αλλά ενεργεί πάντοτε με γνώμονα τη σωτηρία μας, την επιστροφή μας δηλαδή στην αγάπη του Θεού και την έξοδό μας από τα σκληρά δεσμά του προσωπικού μας εγωισμού. Ο Χριστός δεν βλέπει το έξωθεν του ανθρώπου, δεν εστιάζει στην αμαρτία, δεν κατακρίνει κανένα, δεν απορρίπτει κανένα, αλλά εστιάζει στο έσωθεν, στην καρδιά του ανθρώπου, στην προοπτική της σωτηρίας, στην δυνατότητα της μετάνοιας, στην αποκατάσταση της ζημιάς που ηθελημένα ή άθελά μας έχουμε προξενήσει στον εαυτό μας αλλά και στους γύρω μας. Και για τον λόγο αυτό μας αγκαλιάζει όλους, μας δέχεται κοντά Του, μας παρέχει την συγγνώμη και μας αλλάζει από μέσα προς τα έξω, με έναν τρόπο που συχνά δεν είναι άμεσα ορατός από τους άλλους γύρω μας, αλλά θέλει χρόνο αρκετό για να φανεί, για να διαλύσει τόσο τη δυσπιστία των ανθρώπων, όσο και την κατάκριση εναντίον μας.“Δεν ήλθα να κρίνω τον κόσμο, αλλά για να σώσω τον κόσμο”(Ιω. 12,47) θα μας πει ο Χριστός. 

Η αληθινή συνάντηση με τον Χριστό δεν γεννά φόβο, αλλά ελευθερία και χαρά που οδηγούν σε αλλαγή ζωής, όπως με χαρά υποδέχθηκε ο Ζακχαίος τον Ιησού στο σπίτι του. Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ λέει ότι ο καρπός της παρουσίας του Χριστού στην καρδιά είναι η ειρήνη και η χαρά του Αγίου Πνεύματος.

Βλέπουμε ότι το πλήθος γογγύζει. Όπου υπάρχει αληθινή σχέση με τον Χριστό, συχνά υπάρχει και παρεξήγηση από τους άλλους. Η σωτηρία δεν είναι κοινωνική επιβράβευση, αλλά εσωτερική αναγέννηση.

Ο Χριστός δεν αναβάλλει. Η συνάντηση μαζί Του είναι πάντα στο παρόν. “ Ιδού νύν ημέρα σωτηρίας” ( Β΄Κορ. 6,2) Το “σήμερα” είναι ο χρόνος της σωτηρίας.

Μακάριος ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ἀναζητεῖ τόν Χριστό, ὅπως ἔψαχνε νά τόν βρεῖ ὁ Ζακχαῖος, γιά νά τόν βάλει στήν καρδιά του. Καί τόν ἔβαλε.
 Μακάριος ὁ ἄνθρωπος πού διαβάζει τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί προσπαθεῖ νά τόν ρουφήξει. Νά τόν κάνει κριτήριο στή ζωή του. Νά τόν κάνει γραμμή καί πρόγραμμα, πού πρέπει νά ἀκολουθήσει, γιά νά ὀρθοποδήσει πνευματικά.

Ἄν αὐτό δέν τό καταφέρουμε, θά μείνουμε γιά πάντα ταλαίπωροι ἄνθρωποι. Γιατί δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη καί χειρότερη ταλαιπωρία και τιμωρία ἀπό τόν χωρισμό ἀπό τόν Χριστό.

Ὁ ἀγώνας γιά νά ζήσουμε τή ζωή τοῦ Χριστοῦ, ἐνισχύεται μέ τήν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ καί μέ τόν φωτισμό του. Ἀλλά χρειάζεται καί ἡ δική μας προσπάθεια. Βέβαια, ἀφοῦ ζοῦμε στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, δέν ἔπρεπε νά εἴχαμε ἀνάγκη νά μάθουμε τί ἔχει προτεραιότητα στή ζωή μας. Ἀλλά θά ἔπρεπε νά εἴχαμε σταθερή ἀπόφαση καί θέληση, νά ἐπιβάλλουμε στόν ἑαυτό μας, τή ζωή πού ἀπαιτεῖ ὁ Χριστός.

Χριστιανοί μας. Νά μᾶς φωτίσει καί νά μᾶς δυναμώσει ὁ Κύριος σ’ αὐτό τό ἔργο, γιατί αὐτό εἶναι ἡ μοναδική ἀληθινή χαρά. Ἔτσι θά ἔχουμε τήν ἐλπίδα τῆς αἰώνιας ζωῆς.