κι ο Κυρ-Μητσοτάκης (ξανα)υποτιμά την νοημοσύνη μας
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
Με αφορμή την νομικά αδιανόητη αρπαγή του Προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προέβη στην εξής αδι-ανόητη δήλωση:
«Ο Νικολάς Μαδούρο ήταν επικεφαλής μιας βάναυσης και καταπιεστικής δικτατορίας που προκάλεσε αδιανόητο πόνο στον λαό της Βενεζουέλας. Το τέλος του καθεστώτος του προσφέρει νέα ελπίδα για τη χώρα. Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών. Προτεραιότητα αυτή τη στιγμή πρέπει να είναι η διασφάλιση ειρηνικής και ταχείας μετάβασης σε μία νέα, συμπεριληπτική κυβέρνηση που θα έχει πλήρη δημοκρατική νομιμοποίηση. Η Ελλάδα θα δράσει σε συντονισμό με τους εταίρους της στην Ευρωπαϊκή Eνωση και στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για το ζήτημα. Η προσοχή μας παραμένει επικεντρωμένη στη διασφάλιση της ασφάλειας των Ελλήνων πολιτών στη χώρα».
Κατόπιν αυτής της δηλώσεως, ο πρωθυπουργός Mr Bean της Ελλάδος δεν είναι απλώς ένας γκαφατζής ολκής. Είναι πρωτίστως ένας φρικτός λαϊκιστής που ασκεί την τέχνη της προπαγάνδας ανάλογα με το προσωπικό του συμφέρον, ώστε να είναι αρεστός στις κεφαλές της υπερεθνικής ελίτ που διαχειρίζεται τις τύχες της ανθρωπότητας.
Επιπλέον, είναι και ένας φρικαλέος-φαρισαίος προπαγανδιστής, που τολμά να ομιλεί για δικτατορία στην Βενεζουέλα από την οποία υποφέρει ο λαός, ενώ το σύστημα που επέβαλε τον δυνάστη (και την δυναστεία) Μητσοτάκη έχει εγκαθιδρύσει στην Ελλάδα, εδώ και 7 περίπου χρόνια, δικτατορία υπό την μάσκα της κοινοβουλευτικής ψευτοδημοκρατίας, εξαιτίας της οποίας υποφέρουν σήμερα όλες σχεδόν οι κοινωνικές ομάδες.
Η λεγόμενη «δικτατορία του Μαδούρο» ωχριά μπροστά στην λεγόμενη «δημοκρατία του Μητσοτάκη». Δεν πρέπει δε να ξεχνάμε ότι στον ανάποδο κόσμο ό,τι αποκαλείται δικτατορία μπορεί να βρίσκεται εννοιολογικά πλησιέστερα προς την δημοκρατία και αντιστρόφως: ό,τι αποκαλείται δημοκρατία μπορεί να βρίσκεται εννοιολογικά πλησιέστερα προς την δικτατορία.
Μάλιστα, κάποιες πομπώδεις ετικέτες που εποκολλήθηκαν στον Μαδούρο, όπως η ετικέτα του «ναρκοτρομοκράτη», την οποία αναμάσησαν τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, χτυπούν από χιλιόμετρα καμπανάκι ότι είναι πιθανόν να έχουν κατασκευασθεί στα επιδέξια εργοστάσια της προπαγάνδας.
Ας έχουμε κατά νουν ότι:
Όποιος έχει την εξουσία να ονοματίζει, ορίζει και τους κανόνες του παιχνιδιού!
Όποιος προπαγανδίζει, χειραγωγεί!
Όποια ξένη δύναμη επεμβαίνει με την βία στα εσωτερικά μιας άλλης χώρας, ποδοπατεί το Διεθνές Δίκαιο, χρησιμοποιώντας ως άλλοθι το σημαινόμενο των κακόσημων λέξεων (ναρκοτρομοκράτης)!
Κάθε φοιτητής Νομικής που έχει διδαχθεί Διεθνές Δίκαιο γνωρίζει ότι κανένας μεταφορικά νοούμενος πόλεμος κατά των ναρκωτικών (war on drugs) ή κατά της τρομοκρατίας (war on terror) δεν επιτρέπει χρήση βίας εναντίον ξένου κράτους ή του αρχηγού του.
Σύμφωνα με το άρ. 2 παρ. 4 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών:
«Όλα τα Μέλη στις διεθνείς τους σχέσεις θα απέχουν από την απειλή ή τη χρήση βίας, που εκδηλώνεται εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους είτε με οποιαδήποτε άλλη ενέργεια ασυμβίβαστη προς τους Σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών».
Μοναδική εξαίρεση επιτρεπτής βίας αποτελεί η αυτοάμυνα σε παρούσα ή άμεσα επικείμενη επίθεση, η οποία δεν συνέτρεχε στην περίπτωση του Μαδούρο.
Δεν είναι, πάντως, η πρώτη φορά που ο παγκόσμιος «δημοκρατικός» πατερούλης της Αμερικής χρησιμοποίησε στρατιωτική βία για να επιβάλει αλλαγή καθεστώτος στην Λατινική Αμερική:
Τον Δεκέμβριο του 1989, κατά την διάρκεια της προεδρίας του Τζωρτζ Μπους του πρεσβυτέρου, ο αμερικανικός στρατός ανέτρεψε τον Μανουέλ Νοριέγκα, τότε κυβερνήτη του Παναμά. Ο Νοριέγκα αργότερα κατηγορήθηκε και τελικά καταδικάστηκε σε αμερικανικό δικαστήριο. Ενώ υπήρξε διεθνής κριτική για τις ενέργειες των ΗΠΑ εκείνη την εποχή, δεν υπήρξαν σημαντικές κυρώσεις ή άλλες συνέπειες.
Το ίδιο πιθανολογείται ότι θα συμβεί και τώρα. Πήραμε μία ακόμη γεύση από την παγκόσμια δικτατορία που υφίστανται οι λαοί.
Αλλά πήραμε μία ακόμη γεύση και από την τεράστια επικινδυνότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη για την πατρίδα μας. Αρνούμενος να σχολιάσει την δεδομένη στιγμή την νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών της Αμερικής, καθαγίασε το λεγόμενο «δίκαιο της πυγμής», που, ανά πάσα στιγμή, μπορεί να εφαρμοσθεί και σε βάρος της Ελλάδος.
Με αφορμή το έγκλημα της επίθεσης που τέλεσαν σε βάρος της Βενεζουέλας οι ΗΠΑ (από το Δικαστήριο της Νυρεμβέργης έχει χαρακτηρισθεί ως «το υπέρτατο διεθνές έγκλημα, διότι περικλείει μέσα του όλα τα άλλα») και το οποίο «υπονομεύει το ίδιο το θεμέλιο της διεθνούς έννομης τάξης», η παλαιά μου, διακεκριμένη φοιτήτρια Ειρήνη Φασιά, Διδάκτωρ Διεθνούς Δικαίου του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και Λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Wageningen της Ολλανδίας, επισημαίνει τα εξής:1
«Γι’ αυτό και η δημόσια δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού, με την οποία εξέφρασε θαυμασμό για τις πράξεις του Ντόναλντ Τραμπ και υποστήριξε ότι “δεν είναι η ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητά τους”, δεν είναι απλώς άστοχη. Είναι θεσμικά επικίνδυνη. Αν δεν είναι τώρα η ώρα να υπερασπιστούμε το διεθνές δίκαιο, πότε ακριβώς θα είναι; Όταν θα παραβιαστεί η δική μας εδαφική ακεραιότητα;
Η σιωπή ή η επιλεκτική ανοχή απέναντι σε κατάφωρες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου εκλαμβάνεται διεθνώς ως συνενοχή ή, τουλάχιστον, ως προθυμία επαναδιαπραγμάτευσης των κανόνων. Και αυτό είναι ένα παιχνίδι στο οποίο η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να συμμετέχει.
Το ερώτημα, λοιπόν, τίθεται αμείλικτο: όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός αποφεύγει να υπερασπιστεί ρητά το διεθνές δίκαιο στη διεθνή σκηνή, ποιανού τα συμφέροντα υπηρετεί; Σίγουρα όχι εκείνα μιας χώρας που στηρίζει την ασφάλεια και την επιβίωσή της στην ακεραιότητα των διεθνών κανόνων. Το διεθνές δίκαιο δεν είναι εργαλείο ευκαιρίας. Είναι γραμμή άμυνας. Και όποιος την εγκαταλείπει, ανοίγει την πόρτα στο χάος».
Να σημειωθεί ότι την αρπαγή του Μαδούρο καυτηρίασαν και διακεκριμένοι Γερμανοί καθηγητές Διεθνούς Δικαίου, όπως ο Κρίστοφ Σάφερλινγκ (Christoph Safferling, Friedrich-Alexander-Universität in Erlangen) και ο Πιερ Τιλμπέργκερ (Pierre Thielbörger, Ruhr-Universität Bochum)2, επικαλούμενοι τους λόγους που αναφέρονται στο παρόν κείμενο.