Ὅταν
ἡ Ἐκκλησία ἀρχίζει νὰ μιλά περισσότερο μὲ ὅρους διοίκησης παρὰ μὲ
φρόνημα Πατέρων, τότε ἡ κρίση δὲν εἶναι προσωπική· εἶναι ἐκκλησιολογική.
Τὸ Ἀνακοινωθὲν
τῆς 14ης Ἰανουαρίου 2026 τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου
ἀποτελεῖ ἕνα χαρακτηριστικὸ δείγμα αὐτῆς τῆς μετατόπισης: ἀπὸ τὴν
Παράδοση στὴ διαχείριση, ἀπὸ τὴν ἀσκητικὴ συνείδηση στὴν «ποιμαντικὴ
διευκόλυνση», ἀπὸ τὸ φρόνημα στὴν εὐκολία. Καὶ μέσα σὲ αὐτὴν τὴ σύγχυση,
ὁ μόνος ποὺ φαίνεται νὰ ἐνοχλεῖ πραγματικὰ εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἐπιμένει
νὰ θυμίζει ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν ἀλλάζει κατ’ ἐπιθυμίαν: ὁ Μητροπολίτης
Πάφου Τυχικός.
Νηστεία καὶ Γάμος: ὅταν ἡ οἰκονομία γίνεται κανονικότητα
Οἱ
Ἅγιοι Πατέρες δὲν ἀντιμετώπισαν ποτὲ τὴ Νηστεία ὡς ἕνα ἔθιμο ποὺ
προσαρμόζεται στὸ κοινωνικὸ πρόγραμμα. Ὁ Μέγας Βασίλειος εἶναι σαφής:
«Νηστεία ἐστὶν ἀλλοτρίωσις κακίας, ἐγκράτεια γλώσσης, θυμοῦ ἀποβολή,
ἐπιθυμιῶν χαλίνωσις.» Ὁ γάμος, ἀπὸ τὴν ἄλλη, εἶναι μυστήριο χαρᾶς,
«μυστήριον μέγα» (Ἐφ. ε', 32), πανηγυρικὸ γεγονός τῆς Ἐκκλησίας. Γι’
αὐτὸ καὶ οἱ Κανόνες... καὶ ἡ πράξη τῆς Ἐκκλησίας ἀπέφευγαν τὴ σύμπτωση γάμων καὶ νηστειῶν, ὄχι ἀπὸ νομικισμό, ἀλλὰ ἀπὸ διάκριση πνευματικὴ.
Τί
κάνει, λοιπόν, ἡ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου; Ἀποφασίζει ὅτι ἡ
Νηστεία τῶν Χριστουγέννων μπορεῖ νὰ ἀνασταλεῖ πρακτικὰ μέχρι 12
Δεκεμβρίου. Ὄχι διότι ἀλλοιώθηκε ἡ θεολογία τῆς νηστείας, ἀλλὰ διότι ὁ
κόσμος «δυσκολεύεται».
Ὁ
Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὅμως, προειδοποιεῖ: «Οὐχὶ ὁ τόπος ἀλλὰ ὁ
τρόπος σώζει· καὶ οὐχὶ ἡ εὐκολία ἀλλὰ ἡ μετάνοια.» Ἡ Ἐκκλησία ποὺ
ἀρχίζει νὰ φοβᾶται μήπως κουράσει τοὺς πιστούς, καταλήγει σύντομα νὰ μὴν
τοὺς θεραπεύει.
Ἐγκώμια καὶ Κυπριακό: ὅταν ὁ Ἐσταυρωμένος στρατεύεται
Ἡ
Μεγάλη Παρασκευή εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς ἀπόλυτης ἐκκλησιαστικῆς σιωπῆς. Ὁ
Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς λέγει ὅτι τὸ Πάθος τοῦ Χριστοῦ εἶναι «ὑπὲρ
λογικὴν αἰτίαν», ἀδύνατον νὰ ὑποταχθεῖ σὲ ἄλλες σκοπιμότητες.
Καὶ
ὅμως, ἐγκρίνεται ἡ προσθήκη ἱκετευτικῶν ὕμνων γιὰ τὸ Κυπριακὸ Ζήτημα
στὰ Ἐγκώμια τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς. Ὄχι σὲ ἰδιωτικὴ προσευχή. Ὄχι σὲ
Παράκληση. Ἀλλὰ ἐκεῖ ποὺ ὁ Χριστὸς κείται νεκρός καὶ ἄπνους. Ἐδῶ δὲν
ἔχουμε ἁπλῶς μία λειτουργικὴ προσθήκη· ἔχουμε θεολογικὴ σύγχυση. Ὁ
Σταυρὸς δὲν γίνεται ἐθνικὸ σύμβολο κατὰ βούληση.
Ὅπως
γράφει ὁ Χρυσόστομος: «Ὅταν ὁ Χριστὸς σταυροῦται, πᾶσα ἄλλη φωνὴ
σιωπᾷ.» Ἐὰν δὲν μποροῦμε νὰ σιωπήσουμε μπροστὰ στὸν Τάφο, τότε ποῦ θὰ
σιωπήσουμε;
Πάφου Τυχικός: ἡ ἀκρίβεια ποὺ ἐνοχλεῖ
Καὶ
ἐδῶ ἀναδύεται ἡ ἐπιλεκτικὴ εὐαισθησία. Ὁ Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός
κατηγορεῖται ὅτι «αὐθαιρετεῖ». Ἐπειδὴ τί; Ἐπειδὴ ἐπιμένει στὴν ἐφαρμογὴ
τῶν Κανόνων; Ἐπειδὴ δὲν μεταφράζει τὴν Παράδοση σὲ γλώσσα δημοσίων
σχέσεων;
Ὁ
Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης γράφει: «Οἰκονομία χωρὶς ἀκρίβεια γεννᾷ
ἀνομίαν.» Ἐὰν ἡ Σύνοδος μπορεῖ: νὰ παρατείνει ἐπαόριστον τοποτηρητείες,
νὰ τροποποιεῖ αἰώνιες ἀκολουθίες, νὰ χαλαρώνει νηστεῖες μὲ μία
παράγραφο, τότε ποῦ ἀκριβῶς ἐντοπίζεται ἡ αὐθαιρεσία; Στὸν ἐπίσκοπο ποὺ
δὲν ὑπογράφει τὴν ἐκκοσμίκευση;
Ὅσο
γιὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Γεώργιο καὶ τοὺς περὶ αὐτόν, ἡ ἱστορία τῆς
Ἐκκλησίας εἶναι σαφής: οἱ Σύνοδοι δὲν κρίνονται ἀπὸ τὴν τάξη τῶν
ἀνακοινώσεων, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν πιστότητα στὸ φρόνημα τῶν Πατέρων.
Ὁ
Πάφου Τυχικός δὲν εἶναι τὸ πρόβλημά σας. Εἶναι ὑπενθύμιση. Ὑπενθύμιση
ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν ἀνανεώνεται μὲ ἐπιτροπές. Ὑπενθύμιση ὅτι ἡ Παράδοση
δὲν ἐπικαιροποιεῖται μὲ δελτία τύπου. Ὑπενθύμιση ὅτι ὁ Σταυρὸς δὲν
σηκώνει προσθήκες.
Καὶ
ὅταν ἡ ἀκρίβεια βαπτίζεται «ἀκαμψία», καὶ ἡ προσαρμογὴ βαπτίζεται
«ποιμαντική», τότε ἡ Ἐκκλησία κινδυνεύει ὄχι ἀπὸ τοὺς "ἀνυπάκουους",
ἀλλὰ ἀπὸ τοὺς βολεμένους.
