Ἡ Ὀρθόδοξη Πίστις δεν εἶναι ἰδιοκτησία οὔτε του Πατριάρχου, οὔτε του Ἐπισκόπου, οὔτε του Ἱερέως. Ἡ Πίστις παρεδόθη ὡς ἔχει ἀπὸ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν τοῖς Ἁγίοις Ἀποστόλοις, καὶ διὰ τῶν Ἀποστόλων τοῖς διαδόχοις αὐτῶν. Κανείς δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἀλλάξει οὔτε μίαν τελείαν.
Κανένας ἄνθρωπος, ὅποιο καὶ ἂν εἶναι τὸ ἐκκλησιαστικὸ του ἀξίωμα, δὲν ἔχει ἐξουσία νὰ μεταβάλλει κάτι ποὺ δὲν τοῦ ἀνήκει. Ἡ Πίστις δὲν γεννᾶται ἀπὸ ἀνθρώπινη βούληση, ἀλλὰ ἀπὸ θεία Ἀποκάλυψη, καὶ φυλάσσεται ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ὄχι ὡς περιουσία πρὸς αὐθαίρετη διαχείριση, ἀλλὰ ὡς ἱερὰ παρακαταθήκη. Κανένας Πατριάρχης δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ὀνομάζει «Ἐκκλησίες» ἐκείνους ποὺ δὲν εἶναι Ἐκκλησίες: τοὺς παπιστὰς καὶ ὅλους τοὺς κλάδους τοῦ προτεσταντισμοῦ. Κανείς δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ λέγει ὅτι ἡ σωτηρία μπορεῖ νὰ προέρχεται ἀπὸ πολλὲς θρησκεῖες, ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς εἶπε: «Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή». Ἐπομένως ἡ Ὁδός, ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Σωτηρία δὲν εἶναι ἔννοιες, ἀλλὰ ἕνα καὶ μόνον Πρόσωπο: ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ἐν τῷ Σώματί Του, ποὺ εἶναι ἡ Ἐκκλησία.
Ὁ Κύριος δὲν ψεύδεται ὅταν λέγει: «Οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν». Αὕτη ἡ μάχαιρα δὲν εἶναι βία, ἀλλὰ διάκρισις καὶ χωρισμός: χωρισμὸς μεταξὺ ἀληθείας καὶ πλάνης, φωτὸς καὶ σκότους, ἀποστολικῆς πίστεως καὶ ἀνθρωπίνων παρεκκλίσεων. Διὰ τοῦτο ὀφείλομεν νὰ λέγωμεν μὲ παρρησία: ὅπου ὑπάρχουν Ὀρθόδοξοι ἱερεῖς πιστοὶ στὴν Παράδοση, ἐκεῖ βρίσκεται τὸ Ὀρθόδοξο ποίμνιο· ὅπου βρίσκεται τὸ Ὀρθόδοξο ποίμνιο, ἐκεῖ βρίσκεται ὁ Ἰησοῦς Χριστός· καὶ ὅπου βρίσκεται ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἐκεῖ βρίσκεται ἡ Ἐκκλησία.
Κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον, ὅπου βρίσκεται Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος ποὺ φυλάσσει τὴν ὀρθὴ πίστιν μαζί μὲ τὸ ποίμνιό του, ἐκεῖ βρίσκεται ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ ἐκεῖ βρίσκεται ἡ Ἐκκλησία. Δὲν ὑπάρχει Ἐκκλησία χωρὶς ὀρθὴ πίστιν, οὔτε ὀρθὴ πίστις χωρὶς πιστότητα στὸς Ἁγίους Κανόνες.
Κανένας ἱερεὺς δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ὑπογράφει ἔγγραφα συνεργασίας μὲ αἱρετικούς. Κανένας ἱερεὺς δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ τελεῖ βάπτισμα χωρὶς τὶς τρεῖς καταδύσεις, ἐναντίον τοῦ παραδείγματος τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, δημιουργῶντας ἔτσι ἀνθρώπους ἀκρωτηριασμένους μυστηριακά, διότι βάπτισμα χωρὶς καταδύσεις εἶναι ἄνευ Χάριτος, μὴ συμφωνών μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου καὶ τὴν ἀδιάκοπη ἀποστολικὴ Παράδοση. Κανείς δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ καταπατᾷ τοὺς Ἁγίους Κανόνες, στοὺς ὁποίους ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἔδωσε ἐξουσία, ὅταν εἶπε: «Ὅσα ἂν δήσητε ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένα ἐν οὐρανῷ».
Ὁ Ἐπίσκοπος, ποὺ φέρει φοβερότατη εὐθύνη, τίθεται ὡς ποιμήν καὶ ὄχι ὡς μισθωτὸς τοῦ ποιμνίου τοῦ Θεοῦ. Κατὰ τὴν χειροτονία του ὀμνύει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ νὰ φυλάσσει ἀκέραιους τοὺς Κανόνες καὶ ὅλη τὴν Ἁγία Παράδοση. Ἡ προδοσία αὐτοῦ τοῦ ὅρκου εἶναι βαρύτατο ἁμάρτημα.
Ἀπὸ ἐκείνους ποὺ προδίδουν τὴν Πίστι πρέπει νὰ ἀπομακρυνώμεθα. Ἀπὸ ἐκείνους ποὺ, κατὰ τὴν περίοδο τῆς πανδημίας, ἀπολύμαιναν την ἱερά λαβίδα τῆς Θείας Κοινωνίας, δείχνοντας ὅτι πιστεύουν ὅτι τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ δύνανται νὰ μεταδώσουν φθορά, πρέπει νὰ χωριζώμεθα, διότι μιὰ τέτοια νοοτροπία ἀρνεῖται ἐμπράκτως τὴν πραγματικότητα τῆς Θείας Χάριτος.
Ὅπως ἔλεγε ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, ἡ βρωμιὰ θὰ χωρισθεῖ ἀπὸ τὸ σιτάρι. Ὅσοι ἀκολούθησαν τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων θὰ δικαιωθοῦν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Μὴν πλανᾶσθε: ὅπου δὲν ὑπάρχει ὀρθὴ πίστις καὶ ὀρθὸ δόγμα, δὲν ὑπάρχει οὔτε ὁ Ἰησοῦς Χριστός, οὔτε ἡ Ἐκκλησία. Μὴν πλανᾶσθε: ὅπου καταπατοῦνται οἱ Ἅγιοι Κανόνες, δὲν ὑπάρχει οὔτε ἡ Χάρις οὔτε ὁ Χριστός.
«Τὴν Πίστι τοῦ Χριστοῦ δὲν ἔχεις τὸ δικαίωμα νὰ τὴν ἀγγίξεις, διότι δὲν εἶναι δική σου. Ἡ Πίστι τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι ἰδιοκτησία μας γιὰ νὰ τὴν κάνουμε ὅ,τι θέλουμε», λέγει ὁ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.
Καὶ ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης ἔλεγε μὲ μεγάλο πόνο: «Ἕνας χλιαρὸς κλῆρος νανουρίζει τὸν λαὸ καὶ τὸν ἀφήνει στὴν προηγούμενη κατάστασή του γιὰ νὰ μὴν τὸν ταράξει. Λένε: ‘Καλύτερα νὰ μὴν μιλήσουμε γιὰ πόλεμο, γιὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, γιὰ τὴν προετοιμασία τοῦ θανάτου· δὲν πρέπει νὰ φοβίζουμε τὸν κόσμο’. Ἄλλοι μιλούν μὲ ψεύτικη καλοσύνη λέγοντας: ‘Δὲν πρέπει νὰ ἐνοχλούμε τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τὶς πλάνες τους, πρέπει νὰ δείχνουμε τὴν ἀγάπη μας’. Καὶ προσέθετε: «Ἂν ἀποφεύγω νὰ ταραχθῶ γιὰ νὰ προστατεύσω τὴν ἡσυχία μου, τότε εἶμαι ἀδιάφορος γιὰ τὴν ἁγιότητα. Ἡ πνευματικὴ πραότητα εἶναι ἄλλο πράγμα, ἡ μαλθακότητα καὶ ἡ ἀδιαφορία εἶναι ἄλλο. Μερικοὶ λένε: ‘Εἶμαι χριστιανός, ἄρα πρέπει νὰ εἶμαι χαρούμενος καὶ ἥρεμος’. Ἀλλὰ δὲν εἶναι χριστιανοί· εἶναι ἀπλῶς ἀδιάφοροι. Καὶ ἡ χαρὰ τους εἶναι κοσμικὴ χαρά. Ὅπου ὑπάρχουν αὐτοὶ οἱ κοσμικοὶ σπόροι, δὲν ὑπάρχει πνευματικότητα. Ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος εἶναι πόνος· πονᾶ γιὰ ὅσα συμβαίνουν, πονᾶ γιὰ τὴν κατάσταση τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ἡ θεία παρηγορία τοῦ δίδεται γι’ αὐτὸν τὸν πόνο».
Στυλιανός Μπούρης
Αδελφότης Testimonianza Ortodossa