Αἰχμὰς τοῦ Σεβ. Περιστερίου κατὰ τῆς ΔΙΣ εἰς κείμενον μὴ κοινοποιηθὲν εἰς τὸν Ἀρχιεπίσκοπον
ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ: «Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΝΙΚΗΣΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ»!
Τοῦ κ. Παύλου Τρακάδα, θεολόγου
Μαθήματα εἰς τὸν Ἀρχιεπίσκοπον καὶ τοὺς Μητροπολίτας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπεφάσισε νὰ παραδώση ὁ Σεβ. Περιστερίου, προβάλλων τὴν ἰδιότητά του ὡς Καθηγητὴς Πανεπιστημίου, μὲ ἀφορμὴν τὸ πρόβλημα τὸ ὁποῖον ὁ ἴδιος προεκάλεσε μὲ τὴν ἀφαίρεσιν τοῦ Ἐσταυρωμένου καὶ ταλανίζει τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος. Ὄχι μόνον ἐπιμένει εἰς τὰς θέσεις του ἀγνοῶν τὴν ΔΙΣ, ἀλλὰ καὶ βάλλει ἐναντίον αὐτῆς!
Εἶναι ἀπορίας ἄξιον πῶς ἡ ΔΙΣ ἀκόμη δεικνύει τοσαύτην ἀνεξήγητον ἀνοχήν! Ἤδη ἔπρεπεν ὁ Μητροπολίτης νὰ ἔχη κληθῆ εἰς Συνοδικὸν Δικαστήριον μὲ τὸ ἑξῆς κατηγορητήριον:
Α) Ἀπείθεια πρὸς τὰς ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου
Β) Διαστρέβλωσις δημοσίως καὶ ἐνυπογράφως ἀποφάσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου
Γ) Διχασμὸς τοῦ ποιμνίου τῆς Ἱ. Μ. Περιστερίου
Δ) Διαίρεσις τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
Ε) Βλασφημία κατὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ παραχάραξις τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως
Ἡττήθη κατὰ κράτος ἀπὸ τὴν ΔΙΣ, ὅταν αὐτὴ ὑπερεθεμάτισε τὴν θέσιν τοῦ Ἐσταυρωμένου ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης, καὶ ἀντὶ αὐτὸ νὰ τὸν συνετίση, τὸν ὁδηγεῖ ἀπὸ βαράθρου εἰς βάραθρον! Αἰσθάνεται φοβερὰ ἐνοχλημένος, ὅπως διακρίνει κανεὶς -χωρὶς νὰ καταβάλη ἰδιαιτέραν προσπάθειαν-, ἀπὸ ὅσα γράφει ὁ ἴδιος εἰς τὸ ἐφετινὸν ἡμερολόγιον τῆς Ἱ. Μ. Περιστερίου. Πῶς νὰ μὴ αἰσθάνεται ἄλλωστε, ἀφοῦ ἠναγκάσθη νὰ ὑποχωρήση κατὰ τι ἐπανατοποθετῶν νέους –ἀλλ’ εἰκονομαχικοὺς- Σταυροὺς ἄνευ Ἐσταυρωμένου, χρεώνων τοὺς ἱ. ναούς! Ἦτο βαρὺ τὸ πλῆγμα, διότι «ἐθεολόγει» σφοδρῶς ὑπὲρ τῆς πλήρους ἀπορρίψεως τοῦ Σταυροῦ ἀπὸ τὸ Ἱερὸν Βῆμα! Διὰ νὰ καλυφθῆ ὅμως ἔναντι τῶν λοιπῶν Ἀρχιερέων ὑπεχρεώθη νὰ τοποθετήση Σταυροὺς εἰκονομαχικῆς τεχνοτροπίας!
Διὰ τοῦ ἐφετινοῦ ἡμερολογίου ὅμως ἀποκαλύπτει τὰς πραγματικάς του προθέσεις. Τί πλέον εὔκολον, ἀπὸ τὸ νὰ χρησιμοποιεῖ κανεὶς ἔντυπα μέσα τὰ ὁποῖα τοῦ παρέχει ἡ θέσις του καὶ ὁ ὀβολὸς τῶν πιστῶν, ὅπως τὸ ἡμερολόγιον τῆς Ἱ. Μητροπόλεως, διὰ νὰ ἐπιτίθεται εἰς τὸ ποίμνιόν του, νὰ διαδίδη κακοδοξίας καὶ νὰ κάμνη τὸν Διδάσκαλον εἰς τοὺς συνεπισκόπους αὐτοῦ;
Ὁ Περιστερίου κρίνει τὴν ΔΙΣ
Ἐτόλμησε, λοιπόν, νὰ σχολιάση τὴν Συνοδικὴν Ἐγκύκλιον 3095/1448/694/20-32025 κατὰ τὸ δοκοῦν, ἀνατρέπων αὐτήν, ἀλλὰ δὲν εἶχε τὸ σθένος νὰ ἀποστείλη εἰς τὸν Ἀρχιεπίσκοπον καὶ τοὺς Μητροπολίτας τὰ ὅσα ἔγραψεν. Ἐτόλμησε νὰ ἑρμηνεύση κατὰ τὰ συμφέροντα αὐτοῦ τὴν Ἐγκύκλιον, ἀλλὰ ὄχι τὸ ἀπαιτούμενον θάρρος νὰ ἀπευθύνη εὐθεῖαν ἐρώτησιν πρὸς τὴν ΔΙΣ διὰ διευκρινίσεις.
Τὸ πλέον σκανδαλιστικόν, ὡστόσο, εἰς τὸ ἡμερολόγιον εἶναι ὅσα γράφει ἀπευθυνόμενος πρὸς τὴν ΔΙΣ. Ἂς παραθέσωμεν αὐτούσια ὁρισμένα: «στὸ κύριο σῶμα τῆς Ἀπόφασης δὲν ἀποφασίζεται συνοδικὰ τίποτε», «δὲν μπορῶ κἄν νὰ διανοηθῶ ὅτι (ἡ Ἱερὰ Σύνοδος) θὰ πλειοδοτοῦσε ὑπὲρ μίας ξενόφερτης νεοπλατωνικῆς λειτουργικῆς πρακτικῆς, ἀποποιούμενη μία καταξιωμένη ὀρθόδοξη ὀντολογικὴ λατρευτικὴ παράδοση», «καὶ ἄν μοῦ ἐπιτρέπεται ὡς νέος ἐπίσκοπος ἁπλῶς νὰ πῶ κάτι στοὺς προσφιλεῖς συνεπισκόπους μου, ὡς παραθετικὸ ἀπήχημα ἀπὸ τὴν Κανονικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι τὸ νὰ γίνονται σιωπηρὰ ἀνεκτὲς ἀπαράδοτες λαϊκὲς παραδόσεις… δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὸ νὰ δηλώνει διαρρήδην μία Ἱερὰ Σύνοδος τὴν ἀποδοχὴ καὶ τὴν κατάφαση, ἂν ἰσχύει αὐτό, αὐτῶν ἢ τέτοιων ἐπείσακτων νεοπλατωνικῶν παραδόσεων, ὅταν ἡ ἴδια ἔχει ὡς ἀποστολὴ νὰ διατηρήσει ἀτόφια τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιαστικὴ Θεολογικὴ καὶ Λατρειακὴ παράδοση. Αὐτὸ θὰ ἔδινε τὴν ἐντύπωση ὅτι θεραπεύει πάθη καὶ ἀδυνατεῖ νὰ ἀντιτάξει Ἐκκλησιαστικὴ Θεολογία…», «καὶ ἀκόμη, τὸ ἀκροτελεύτιο τοῦ Συνοδικοῦ Ἀνακοινωθέντος… ὅταν δὲν ὑπῆρξε ποτὲ τέτοια συνοδικὴ ἀπόφαση εἰσόδου στὴν ὀρθόδοξη λατρεία…πῶς νομιμοποιεῖται μία τέτοιου εἴδους ἐπίσημη δέσμευση σὰν τὴν ἀκροτελεύτια;», «ἐξ ὅσων γνωρίζω ἀπὸ τὶς θεολογικές μου σπουδὲς στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καὶ τὴν καθηγητικὴ θητεία μου στὸ Ὀρθόδοξο Θεολογικὸ Ἰνστιτοῦτο τῆς Ρωσσικῆς Διασπορᾶς «Ἅγιος Σέργιος» Παρισίων, ὅπου διδάσκω 30 καὶ πλέον χρόνια τώρα…» κ.ἄ.
Ὅλα τὰ παρατεθέντα εἴτε τὰ ἀναγνώσει κανεὶς ἀποσπασματικὰ εἴτε ἐντὸς τῶν συμφραζομένων ὁδηγοῦν εἰς δύο συμπεράσματα: α) ὁ Σεβασμιώτατος θεωρεῖ τὸν ἑαυτόν του ὡς γνώστην τῆς πίστεως ὑπέρτερον τῆς Συνόδου καὶ β) ἐμπεριέχουν σαφῶς αἰχμὰς κατὰ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καὶ τοῦ τρόπου μὲ τὸν ὁποῖον ἐκείνη ἀποφαίνεται.
Νέαι καὶ ἐπαναλαμβανόμεναι βλασφημίαι!
Ὁ Σεβασμιώτατος ἐπιμένει εἰς τὴν διάκρισιν Σταυροῦ καὶ Ἐσταυρωμένου, γράφων εἰς τὰ παλαιότερα τῶν ὑποδημάτων Αὐτοῦ ὅσα ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ἀναφέρει, τὰ ὁποῖα ἐπιγραμματικῶς συνοψίζονται εἰς τὸ ἑξῆς: εἰς ὅλους τοὺς Σταυροὺς ὀφείλει νὰ εἰκονίζεται ὁ Ἐσταυρωμένος, διότι ὅπου Σταυρὸς ἐκεῖ καὶ Ἐσταυρωμένος καὶ ὅπου Ἐσταυρωμένος ἐκεῖ καὶ Σταυρός.
Ἐπικαλεῖται τὴν ἀπαγόρευσιν τοῦ Δεκαλόγου περὶ κατασκευῆς εἰδώλων καὶ ὁμοιωμάτων παραχαράσσων τὴν Ἁγίαν Γραφήν, καθὼς ἐκεῖ ἡ ἀναφορὰ εἶναι εὐθέως πρὸς ὁλόκληρα ἀγάλματα θεοτήτων χυτὰ ἢ λαξευμένα.
Προβαίνει εἰς σύλλησιν τῆς μνήμης τοῦ Προκαθημένου τῆς Ἀλβανίας Ἀναστασίου, διαστρέφων τὸν λόγον του περὶ τοῦ Σταυροῦ, καθὼς ὁ μακαριστὸς ὡμίλησε περὶ τῆς Ἀποκαθηλώσεως καὶ ὄχι γενικῶς περὶ «ἄδειου Σταυροῦ».
Ἐπιμένει ψευδῶς ὅτι ὁ «Ἐσταυρωμένος» ἀνάγεται εἰς τὸν 20ὸν αἰῶνα, ἐνῷ μαρτυρεῖται ἤδη ἀπὸ τὸν 4ον εἰς τὴν Ἀντιόχειαν.
Κατηγορεῖ εὐσεβεῖς Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς ὡς «εἰκονομάχους» καὶ «εἰδωλολάτρες», ὅπως ἀκριβῶς γράφει, ἐνῶ ὁ ἴδιος εἶναι αὐτὸς ὁ ὁποῖος υἱοθετεῖ τὸν ἀνεικονικὸν Σταυρόν, κατ’ ἐξοχὴν σύμβολον τῶν Εἰκονομάχων, οἱ ὁποῖοι εἶχον ἀντικαταστήσει κάθε εἰκόνα ἀκόμα καὶ εἰς τὰς ἁψῖδας τῶν ἱερῶν ναῶν μὲ τὸ σημεῖον τοῦ Σταυροῦ ἄνευ ἐπιζωγραφήσεως τοῦ Ἐσταυρωμένου.
Ἂς σημειωθῆ ὅτι ἐπικρατεῖ σύγχυσις εἰς τὰ γραφόμενά του, καθὼς π.χ. ἄλλοτε τοὺς ὀνομάζει “εἰκονομάχους” καὶ ἄλλοτε “εἰκονολάτρες”! Τί τελικῶς ἀπὸ τὰ δύο ἰσχύει; Παρομοίως ὁμιλεῖ περὶ διπλῆς Ἀναστάσεως, γράφων «Ἡ Ἀνάστασις ἐκ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ ἐκ τοῦ Τάφου»! Ἐπίσης, γράφει ὅτι, ὅταν ἀφαιρῆται ὁ Ἐσταυρωμένος ἀπὸ τὸν Σταυρὸν αὐτὸ συνιστᾶ «σύμβολο τῆς Ἀνάστασης, μόνιμη ἀπουσία ὑλικότητας ἀπὸ αὐτὸν τὸν Σταυρό»! Σὲ περυσινὸ κείμενό του κατηγορεῖ τοὺς Προτεστάντας ὡς διαστρέφοντας τὴν παράδοσιν περὶ Σταυροῦ καὶ τώρα εἰς τὸ ἡμερολόγιον γράφει ὅτι τὴν Ὀρθόδοξον παράδοσιν περὶ τοῦ Σταυροῦ «μιμήθηκαν καὶ υἱοθέτησαν καὶ οἱ Προτεσταντικὲς Κοινότητες»!
Ἡ σύγχυσις εἶναι ἄγνωστον πῶς δύναται νὰ θεραπευθῆ! Ὡστόσον, ἡ κακοδοξία καὶ ἡ βλασφημία ἐγγίζουν τὸν ὕψιστον βαθμὸν καὶ ἡ θεολογικὴ ἀνάταξις τοῦ Σεβασμιωτάτου εἶναι ἔργον τῆς Ἱ. Συνόδου. Ἰδοὺ αἱ κορυφαῖοι βλασφημίαι:
Α) Βλασφημεῖ καὶ προσβάλλει τὴν Ἐκκλησίαν, γράφων ὅτι ὑπῆρξεν ἐποχήν, ὅπου παρεισέφρησαν δοξασίαι λόγῳ «ἀφασίας στὴν Ἐκκλησίαν»!
Β) Βλασφημεῖ τὸν Δομήτορα τῆς Ἐκκλησίας ἰσχυριζόμενος ὅτι «ὅταν τοποθετεῖται ὁ «Ἐσταυρωμένος» κολλητὰ πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα συμβαίνει ἐπιπλέον καὶ τὸ ἑξῆς ἀγενὲς καὶ ἀθέμιτο παράδοξο:…Τὸν θυμιάζουμε ὄχι κατὰ πρόσωπο, ἀλλὰ μόνον στὴν πλάτη καὶ τὰ ὀπίσθια!… Γι’ αὐτὸ εἶναι πλέον καιρὸς νὰ σταματήσει αὐτὴ ἡ ἐπείσακτη βλάσφημη καὶ ἀθέμιτη πρακτική!». Ἡ διάκρισις πλάτης καὶ ὀπισθίων καταδεικνύει τὴν σκέψιν τοῦ Μητροπολίτου! Τί ἀπ’ ὅλα δὲν εἶναι Θεὸς καὶ δὲν πρέπει νὰ θυμιάζεται; Δὲν ἰσχύει τὸ «ἕκαστον μέλος τῆς Ἁγίας Σου Σαρκὸς ἀτιμίαν δι’ ἡμᾶς ὑπέμεινεν… ὁ νῶτος τὴν φραγγέλωσιν»;
Γ) Βλασφημεῖ τὴν Σταύρωσιν τοῦ Κυρίου, ὁμιλῶν διὰ «τὸ ἐφήμερο γεγονὸς τῆς Σταύρωσης»!
Δ) Βλασφημεῖ τὸν Ἐσταυρωμένον Κύριον, γράφων ὅτι εἶναι «αἱμόφυρτος καὶ νεκρὸς μὲ κτιστὰ αἵματα ἐπάνω του»! Δὲν ἰσχύει λοιπὸν τὸ «κατάστικτος τοῖς μώλωψι καὶ πανσθενουργός»; Δὲν εἶναι αὐτὰ τὰ αἵματα θεωμένα, δὲν ἔχει ἀναγνώσει τὸ «ἐκεντήθης τὴν πλευράν, ἵνα κρουνοὺς ζωῆς ἀναβλύσῃς μοι»;
Ε) Βλασφημεῖ τὸν Χριστὸν ὅτι ἐνικήθη ἀπὸ τὸν διάβολον, γράφων «ὅταν παγιώνουμε τὴν μία καὶ μοναδικὴ χρονικὴ στιγμὴ τῆς νίκης τοῦ διαβόλου κατὰ τοῦ Χριστοῦ, διαιωνίζουμε τὸ στιγμιαῖο καύχημα τοῦ διαβόλου σὲ ὁλόκληρο τὸ ἔτος καὶ σὲ ὁλόκληρη τὴν Οἰκουμένη»! Ὅταν ὁ Ἀπ. Παῦλος ἐκήρυττε ὡς καύχημα τὸν «Ἐσταυρωμένον», ἐπανηγύριζε τὴν νίκην τοῦ διαβόλου;
Στ) Βλασφημεῖ τὸν Ὀρθόδοξον Κλῆρον (Ἐπισκόπους καὶ πρεσβυτέρους) καὶ ἀνατρέπει τὴν Ἀκολουθίαν τῆς Μεγάλης Πέμπτης καὶ τὸ ἐπίσημον Τυπικόν, γράφων διὰ τὴν τελετὴν μὲ τὸν Ἐσταυρωμένον: «σὲ ἕνα κλῆρο ποὺ παραθεωρεῖ τὴν σοβαρότητα τοῦ χριστολογικοῦ αὐτοῦ προβλήματος υἱοθετώντας καθιερωτικὰ αὐτὴν τὴν καρκινικὴ δυτικόφερτη παράδοση καὶ πρακτική»!
Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ὀφείλει νὰ τὸν καλέση, διὰ νὰ ἀπολογηθῆ δι’ ὅσα βλάσφημα καὶ κακόδοξα ἀναφέρει, καθὼς δὲν εἶναι μόνον ἡ ἀπείθεια ἀλλὰ καὶ ἡ ἐναντίωσις εἰς τὰ ὅσα οἱ Θεοφόροι Πατέρες ἀναφέρουν περὶ τῆς θεολογίας τοῦ Σταυροῦ.