Δημήτρης Ποντίκας (απλά ένας άνθρωπος)
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει πάψει προ πολλού να θυμίζει το λίκνο της λογικής. Σήμερα είναι ένα πνιγμένο διοικητικό τέρας, όπου η επιστήμη αντικαταστάθηκε από δαιδαλώδεις κανονισμούς και η φρόνηση από προληπτική παράνοια.
Τελευταίο επεισόδιο σε αυτήν την τραγωδία η πιθανή ταξινόμηση της αιθανόλης τέλος Νοεμβρίου 2025, του βασικού συστατικού των αντισηπτικών, των αρωμάτων, και χιλιάδων άλλων προϊόντων ως «πιθανώς καρκινογόνου ουσίας». Η ίδια ουσία που πριν πέντε χρόνια η Ε.Ε. επέβαλε σε κάθε είσοδο μαγαζιού, σχολείου, νοσοκομείου, εκκλησίας, τώρα απειλείται με απαγόρευση. Το μόριο που υποτίθεται πως έσωσε ζωές στην πανδημία, βαφτίζεται τώρα ύποπτο για καρκίνο. Ο παραλογισμός έχει αποκτήσει έδρα και έχει στρογγυλοκαθίσει στις Βρυξέλλες.
Το επιχείρημα είναι τόσο απλό που προσβάλλει τη νοημοσύνη, «η αιθανόλη προκαλεί καρκίνο όταν πίνεται και μεταβολίζεται σε ακεταλδεΰδη, άρα είναι επικίνδυνη παντού». Αν ίσχυε αυτή η λογική, τότε θα έπρεπε να απαγορευτεί η ίδια η ζωή μας. Το νερό θα έπρεπε να θεωρείται τοξικό, αφού σε μεγάλες ποσότητες προκαλεί θάνατο από υπονατριαιμία. Το οξυγόνο θα έπρεπε να απαγορευτεί, επειδή σε υψηλές συγκεντρώσεις δημιουργεί οξειδωτικό στρες στους πνεύμονες. Το ψωμί θα έπρεπε να αποσυρθεί, επειδή το ψήσιμο του δημιουργεί ακρυλαμίδιο, μια γνωστή καρκινογόνα ουσία. Τα τηγανητά θα έπρεπε να θεωρηθούν επικίνδυνα, γιατί παράγουν πολυκυκλικούς αρωματικούς υδρογονάνθρακες. Ο καφές θα έπρεπε να μπει στη μαύρη λίστα, γιατί περιέχει ίχνη φορμαλδεΰδης. Τα κρασιά και τα φρούτα θα έπρεπε να επισημανθούν με προειδοποίηση, γιατί περιέχουν φυσική αιθανόλη. Και, φυσικά, η ίδια η αναπνοή θα έπρεπε να ρυθμιστεί νομοθετικά, γιατί εκπέμπει διοξείδιο του άνθρακα, αέριο ταξινομημένο ως «υπεύθυνο για την κλιματική αλλαγή».
Και όμως, για τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών, η επιστημονική λεπτομέρεια ότι η δόση κάνει το δηλητήριο δεν έχει καμία σημασία. Ο Παράκελσος θα γελούσε ειρωνικά αν ζούσε σήμερα. Η έννοια της «έκθεσης», της «βιοδιαθεσιμότητας», της «οδού απορρόφησης», όλα όσα διδάσκονται στο πρώτο έτος της τοξικολογίας έχουν εξαφανιστεί κάτω από τόνους διοικητικών εγγράφων, φόρμες, γνωμοδοτήσεις και «προληπτικές πολιτικές».
Γιατί όμως όλη αυτή η παράνοια; Διότι η Ε.Ε. έχει μετατραπεί σε έναν αυτοσυντηρούμενο μηχανισμό φόβου. Κάθε νέα «ανησυχία» σημαίνει χρήματα, μελέτες, επιτροπές, νέες θέσεις εργασίας, νέα εναλλακτικά πιο ακριβά προϊόντα. Οι εταιρείες που παράγουν «εναλλακτικούς» διαλύτες ή βαπτισμένα «πράσινα» υποκατάστατα τρίβουν ήδη τα χέρια τους. Οι μικρομεσαίοι παραγωγοί, αντίθετα, που δεν έχουν τη δύναμη να αντέξουν άλλον έναν στοχευμένο κανονισμό, πνίγονται. Οι ίδιοι άνθρωποι που διαφήμιζαν μαζικά την αιθανόλη ως «σωτήρια» το 2020, τώρα τη δαιμονοποιούν. Γιατί; Επειδή οι κανόνες πρέπει να αλλάζουν για να δικαιολογούν την ύπαρξή τους.
Το παράλογο φτάνει σε σουρεαλιστικά επίπεδα, πλέον. Ενώ το αντισηπτικό κινδυνεύει να θεωρηθεί επικίνδυνο, η Ε.Ε. επιτρέπει τη μαζική κυκλοφορία τροφίμων με υπερεπεξεργασμένα λίπη, χημικά πρόσθετα, χρωστικές, και ενισχυτικά γεύσης. Ενώ συζητά αν το αλκοόλ στα χέρια μας είναι καρκινογόνο, επιτρέπει την καλλιέργεια γενετικά τροποποιημένων οργανισμών και την εισαγωγή φυτοφαρμάκων (βλέπε π.χ. γλυφοσάτη) που έχουν ήδη απαγορευθεί στην Αμερική. Ενώ υποτίθεται προστατεύει την υγεία, κλείνει τα μάτια στις εκπομπές βαρέων μετάλλων από τη βιομηχανία, στις πλαστικές συσκευασίες τροφίμων που εκλύουν μικροπλαστικά (βλέπε π.χ. τα αιώνια χημικά που είναι παντού γύρω μας και μέσα μας) και στις φαρμακευτικές ληστείες των τιμών των φαρμάκων. Η ίδια Ε.Ε. που κυνηγά την αιθανόλη, υπογράφει συμφωνίες δισεκατομμυρίων με φαρμακευτικές που δοκίμασαν σκευάσματα με ανεπαρκή δεδομένα ασφάλειας. Αυτή είναι η «προστασία της δημόσιας υγείας»; Όχι. Είναι η θεσμοποιημένη υποκρισία γραφειοκρατών δολοφόνων.
Όταν ο πολίτης κουραστεί, όταν γελά πικρά με όλα αυτά, τον κατηγορούν για «αντιεπιστήμονα». Μα τι μεγαλύτερη προσβολή στην επιστήμη υπάρχει από το να τη μετατρέπεις σε γραφειοκρατικό όπλο; Τι μεγαλύτερη βεβήλωση από το να χρησιμοποιείς τη λέξη «καρκινογόνο» για να τρομάξεις, να σπείρεις τον φόβο στο συλλογικό ασυνείδητο και όχι για να προστατεύσεις;
Η αλήθεια είναι απλή, η αιθανόλη απορροφάται από το δέρμα σε ποσοστό μικρότερο του 1%. Ακόμα και με 50 εφαρμογές αντισηπτικού την ημέρα, τα επίπεδα στο αίμα είναι χαμηλότερα από αυτά που προκαλεί ένα ποτήρι χυμό μήλου.
Και το πιο βασικό, δεν μεταβολίζεται σε ακεταλδεΰδη! Και όμως, ολόκληρη ήπειρος συζητά για «καρκινογένεση». Αυτή δεν είναι επιστήμη αλλά γραφειοκρατικός μεσαιωνισμός.
Ας τελειώνει αυτό το θέατρο. Ας ακολουθήσει η Ε.Ε. το παράδειγμα της Αμερικής. Ας αφήσει την αγορά και τους καταναλωτές να αποφασίσουν τι θέλουν, τι εμπιστεύονται, τι χρησιμοποιούν. Αρκετά με την πατερναλιστική αλαζονεία της «προστασίας». Ας θυμηθεί η Ε.Ε. πως η ελευθερία του ανθρώπου περιλαμβάνει και την ελευθερία να επιλέγει.
Έλεος πια με την υποκρισία, με το δήθεν «ενδιαφέρον για την υγεία και τον άνθρωπο», την ίδια ακριβώς ώρα που σκοτώνουν κάθε έννοια ελευθερίας, λογικής και εμπιστοσύνης. Ο πολίτης δεν χρειάζεται άλλο απολυμαντικό φόβου. Χρειάζεται καθαρό αέρα, καθαρή σκέψη και καθαρή αλήθεια.
Αν υπάρχει κάτι πραγματικά καρκινογόνο στην Ευρώπη σήμερα, δεν είναι η αιθανόλη. Είναι η νομοθετημένη βλακεία και αυτή, δυστυχώς, δεν εξατμίζεται.